94,2 km | 3:48:00 | 24,8 km/h

Old habits never die! BMCT lijkt wel springlevend, want voor de tweede opeenvolgende week krijgen we 8 benen op de pedaaltjes. Didier et moi spelen weer ophaaldienst, want de heren Bonduelle en Boens worden weer netjes opgehaald aan hun voordeur. Jaja, beide heerschappen worden opnieuw flink gepamperd! De voorrechten van de kopman zeker?

Nadat we Denis opgepikt hebben in Menen en Pieter in Wervik, zetten we koers naar “de overkant”… Wervicq Sud, France. Yep, met de Kommiezenroute / Route des Gabelous werken we vandaag een tochtje over de grens af. Nou ja, een lichtjes gemodificeerde Kommiezenroute: ik heb een GPS-bestand voorbereid waarmee zo veel mogelijk onverharde stroken vermeden worden, en dat zijn er nog al wat … Eigenlijk zou die Kommiezenroute beter gecatalogeerd worden als MTB-route.

Het begin van de route is echt mooi: kleine, rustige wegen doorheen een golvend terrein met af en toe prachtige vergezichten. En zelfs twee min of meer pittige beklimmingen. Vooral op deze kleine klimmetjes valt de conditionele achterstand van de uit blessure terugkerende kopman keihard op. Terwijl Pieter, Didier en ik er een klein prestigesprintje bergop van maken,  komt Denis zwaar hijgend naar boven gekropen. Maar mispak u niet hoor: die gast bouwt sneller conditie op dan wij met onze ogen kunnen knipperen. Nog een paar ritjes en zijn demarrages zullen weer als een voorhamer op ons inbeuken!

Na de eerste pittoreske kilometers op Franse bodem, rijden we eventjes op wat drukkere wegen om een paar onverharde stroken te ontwijken. Maar we kunnen ze niet blijven ontlopen (of ik heb mijn “alternatieve” route niet zorgvuldig genoeg gemaakt), en plots hebben we drie keer kort na elkaar het spek aan onze rekker. Het begint met een licht bergafwaartse kasseistrook… zonder overdrijven de meest rampzalige die ik ooit overgehotst ben. De kasseien lijken wel aangelegd in een dambordmotief: tussen elke 2 kasseien ligt een gat … ter grootte van een kassei! Het is een gestuiter, gebons én gevloek van jewelste. Pieter is duidelijk de beste Flandrien want hij gaat verbazend vlot over de vreselijke strook. Denis, Didier en ik zoeken na een tijdje het aardestrookje naast de kasseien op.

Een kilometer of vijf verder, vlak bij de grensovergang in Rekkem, krijgen we twee aardewegeltjes voor de wielen. Vooral op het eerste zijn nogal acrobatische kunstjes nodig om op de smalle aarderichel te blijven… Even verder steken we de E17 over en bevinden ons op het grondgebied van Aalbeke, in de schaduw van De Sjouwer, het monument ter ere van de Belgische grensarbeiders. Ik voel wat tegenwind, zie wat golvingen… en besluit dat het moment gekomen is om het wat gemoedelijke tempo van ons ritje een beetje op te krikken. Ik zet me op kop en jaag langzaam maar zeker de snelheid de hoogte in. Op, neer, kopwind, rugwind… I just don’t care: de snelheidsmeter wordt vastgepind tegen de 35 km/h. Eventjes pieken we zelfs naar 40 km/h om een vermetele biker die zich op ons pad waagt voorbij te knallen. Een viertal kilometer hou ik het gaspedaal stevig ingeduwd… maar al die tijd zie ik naast me de schaduw van Didier die in mijn wiel plakt en geen cm terrein prijs moet geven. Na een laaste oplopend strookje en danseuze opgevlogen te zijn, hergroeperen we om de Dronckaertstraat in Lauwe over te steken. Ik laat snel even mijn blik over mijn companen glijden: Pieter ademt zwaar, de mond ver open, en Denis staat effenaf naar lucht te snakken,  maar Didier staat er bij als een sfinx, geen spatje zweet en nauwelijks ademhalingsbeweging in de borstkas.

De finale kilometers van ons tochtje verlopen weer in alle rust, en aan de Leie splitsen onze wegen: Denis en Pieter rijden op de rechteroever richting Menen, terwijl Didier en ik op de linkeroever naar Kortrijk bollen.

En daarmee is alles gezegd over dit aangename ritje? Boeken toe en op naar de volgende? Dat dacht ik ook … tot ik om 17u30 plots Samantha, het ravissante  vrouwtje van Denis, aan de lijn kreeg.

“Zeg, Wim, Denis is nu nog steeds niet thuis. Is dat normaal?”

Oei! Nee, da’s niet normaal. Ik heb reeds om 15u afscheid genomen van Denis, aan de Leie in Lauwe… op nauwelijks 8 km van zijn huis. De verschillende opties schieten door mijn hoofd. Valpartij? Ergens potten gaan pakken met Boenske? Samantha klinkt behoorlijk ongerust, dus raad ik haar aan om Pieter op te bellen: hij was bij Denis toen we opsplitsten.

Een paar minuten later klinkt Samantha een stuk gerustgestelder… maar ook een stukje kwader:” Ik heb hem gevonden, hij zit nog in Wervik bij Pieter!”

Later die avond stuurt Denis nog een tekstberichtje met zijn eigen ludieke kijk op de “verdwijningszaak”. Het leuke stukje proza wil ik u zeker niet onthouden:

“Nieuwsflits regio Komen/Wervik. Deze middag was er opnieuw sprake van een onrustwekkende verdwijning. Na een speurtocht die al gauw enkele uren in beslag nam en waarvoor alle speurdiensten ingezet werden, kon alarmfase rood afgeblazen worden. De zwaar uitgeputte wielertoerist uit Menen werd in goede gezondheid teruggevonden bij Wervikse vrienden, die hem direct huiswaarts voerden. De fietser was zich totaal niet bewust van de commotie die zijn alarmerende verdwijning veroorzaakte en zal dit avontuur niet gauw vergeten …”

Jaja, zodanig uitgeput dat hij in plaats van te stoppen in Menen, nog 7 km verder reed tot in Wervik!

route op Google Maps | route op Google Earth

Na een wekenlange (Wat zeg ik? Máándenlange!) inhaalrace is het eindelijk zo ver: na 3 jaar wielertoerist.be heb ik dit weekend voor de allereerste keer het groene gordelpad bereikt. Het lijkt waarschijnlijk triviaal, maar voor mij is dat echt een prestatie hoor!

Dat groene gordeltje achter mijn nickname… zalig!!!

116 km | 4:25:01 | 26,3 km/h

Vanmiddag trek ik er weer op uit met Didier, maar ik worstel nog met een pertinente vraag: waarheen? Naar Aubert en Kluis, zoals vorige week? Nah, dan vallen we in herhaling. Is een vaste fietsroute dan misschien een optie? In gedachten overloop ik de routes in de buurt: Leie-Schelderoute? Spierevalleiroute? Komiezenroute? Tabaksroute?

TABAKSROUTE!? Maar natuurlijk! Dat is het! Geniaal gewoon!

Ik spoed me naar het bureau van de Juridische Dienst, en val meteen met de deur in huis.

“Zeg Denis, ik was van plan om deze middag met Didier de Tabaksroute te fietsen. Geen zin om mee te komen als gids? We kunnen je oppikken bij je thuis.”  Hahaha, die had hij niet zien aankomen! Hij beseft dat ik er hem aan het inluizen ben, en trekt een krampachtig verweer op. Dat hij bijna niet meer gefietst heeft sedert de Vogezen, dat hij koppijn heeft, dat we veel te snel gaan rijden en patati en patata.

“Komaan man, heb je al gezien welk een fantastisch fietsweer het is? En je speelt een thuismatch! Het ideale moment om weer eens wat kilometers te maken.”

De collega’s van Denis zijn ook niet van gisteren, en beginnen lekker met me samen te spannen. Piet en Els zorgen voor de eerste barsten in het pantser van de afwijzing, en als onze Soedanese parel Ikram ook aan de kar begint te trekken, smelt zijn verweer als sneeuw voor de zon. One down, one to go!

Ik wend me naar de andere kant van het bureau: “Nina, heeft jouw ventje iets te doen vandaag?”

Nina grijpt haar telefoon en welgeteld 30 seconden later hebben we een vierde deelnemer te pakken: Boenske was duidelijk makkelijker te overtuigen dan Denis.Met een vette grijns om de lippen keer ik terug naar mijn bureau. Mission accomplished!

Een paar uur later fietsen Didier en ik langs de Leie naar Menen. Stipt om 13u bellen we aan bij Denis en nauwelijks 10 minuutjes later is die ook vertrekkensklaar. Ondertussen laat hij ons watertanden bij zijn nagelnieuwe mountain bike – een echte klassemachine! Jawel, Rossi, onze Denis heeft ook het Gilde der Bikers vervoegd!

En hup, met z’n drieën op weg naar Wervik om de vierde musketier op te pikken. Ik heb bijna 40 km op de dagteller als we eindelijk beginnen aan het geplande traject, de Tabaksroute – waar Pieter en Denis kind aan huis zijn.

En gelijk hebben ze, want het is een zeer aangename route doorheen een prachtig landschap. Mooier, gevarieerder en met iets meer klimwerk dan mijn MandelGaverRoute. Vooral Pieter maakt van de thuismatch gebruik om regelmatig eens een zwaar tempo op te leggen. Denis heeft sedert juni zijn fiets vooral in de garage zien hangen, en heeft het dus knap lastig met Pieter’s beulenwerk. Nu we eindelijk Denis weer op de fiets gekregen hebben, is het natuurlijk niet de bedoeling om hem meteen weer te ontmoedigen, dus knal ik af en toe eens naar de kop om het tempo wat te drukken.

Als we door Zandvoorde rijden, slaat Denis me met verstomming: “Zouden we niet even stoppen om er hier ene te drinken?”. Amaai, hij moet fameus kapot zitten als hij afkomt met voorstellen om het in de drank te smijten!

Wij zijn er natuurlijk de gasten niet voor om zo’n prachtig voorstel te weigeren en dus springen we binnen in café / bakkerij “De Lustigen Boer” (I’m not kidding you!). Uitbater Patrick Dehem is een lokale beroemdheid sedert een optreden in het EEN-programma “Afrit Negen”. Veel rust gunnen we Denis echter niet, want we houden het bij één schamel pintje en fietsen verder. Boenske geeft er nog een paar lappen op, maar Denis houdt wonderwel stand.

De Tabaksroute loopt op z’n einde. In Wervik nemen we afscheid van Pieter en enkele kilometer verder wuiven we Denis uit. Voortgestuwd door een zalige rugwind peddelen Didier en ik langs de Leie terug naar Kortrijk. Negentig kilometer afgewerkt, en de beentjes zijn nog zo fris als een hoentje! Dat was vorige week wel eventjes anders …

In Marke scheiden ook onze wegen, en ik zet koers naar Izegem. Op Steenbekebos geef ik er nog eens een patat op (me zelden zo goed gevoeld na meer dan 110 km!) en ik stoom naar boven aan 34 km/h.

Het weer was heerlijk, de route was prachtig, het gezelschap was tóp… een ideale fietsnamiddag dus! Alleen zonde dat we er zo zelden samen op uit trekken.

route op Google Maps | route op Google Earth

112 km | 4:50:00 | 23,2 km/h

Net als de vrijdagritjes van BMCT voor de zoveelste keer in de vergetelheid dreigen te raken, trek ik er op uit met een dolenthousiaste Didier – met 2 tourtochten per week ongetwijfeld dé veelfietser van het moment. Hoe vreemd het ook mag klinken: het is mijn allereerste rit met Didier op Belgische bodem. Jawel, BMCT wordt meer en meer een one trick pony: samen naar de Vogezen, en dan scheiden onze wegen weer…

Maar als de twee grootste fietsverslaafden van BMCT de krachten bundelen, kan deze scheef gegroeide situatie misschien recht gezet worden. En dus geven we het goede voorbeeld: we trotseren de herfst-storm die over het land raast en vertrekken aan het Kennedypark voor de ideale “vrijdagmiddagtijdsbesteding” – een stevige fietstocht. Net voor de start krijg ik nog een waarschuwing mee van Geert: “Ge moet er niet mee inzitten, Wim, ge zult Didier toch niet kunnen volgen bergop!”

We opteren voor een BMCT-klassieker en rijden via Bellegem, Dottenijs en Pecq naar de Mont St Aubert. Op Bellegemberg blijkt meteen de profetische kracht van Geert’s woorden: de kuitenbijter hakt meteen in mijn benen, en slaat vervolgens op mijn ademhaling. Hola, veel klimvermogen zit er niet meteen in vandaag! Didier daarentegen ziet er uit alsof we op een vlakke weg aan het rijden zijn …

Tussen Pecq en Mont St Aubert krijgen we een fameuze zijwind tegen ons toupe, en ik waak erover om constant aan de rechterzijde van Didier te fietsen – lekker in de luwte.

Als we aan de Aubert beginnen, voel ik meteen dat het op de 39 niet zal lukken, dus schakel ik naar het kleinste voorblad. Ik moet echt harken om op dezelfde hoogte te blijven als Didier. In de laatste honderd meter van de klim, versnelt hij echter… waardoor ik mijn comfortabel windscherm verlies:  meteen hakt de vreselijke zijwind op me in, zodat het klimmen dubbel zo zwaar wordt.

We zijn op de top, en Didier maakt zijn plechtige intrede in de galerij der Aubertisten (=wielerterroristen die in BMCT-verband de Mont St Aubert beklommen).

Na een vliegensvlugge afdaling naar Kain, beginnen we aan de lange kant van de Aubert, via de Rue de la Folie (what’s in a name?). Pijn in de benen, pompend hart, jagende ademhaling… en naast me een sfinx op een fiets. Didier geeft geen krimp, en lijkt nauwelijks te ademen tijdens de beklimming. Hij doet me bangelijk hard denken aan een Rossi tijdens zijn topdagen! Langzaam maar zeker, onweerstaanbaar, schuift hij bij me weg. Als we op het steilste stuk van de klim komen, heb ik al een respectabele achterstand. De strakke wind (en mijn flanellen benen) transformeren mijn lievelingsbochtje in een echt hellegat, waar ik me echt doorheen moet zwoegen. De laatste 500m naar de top zijn dan ook een kleine martelgang.

Het onwaarschijnlijk slechte gevoel tijdens de 2 opeenvolgende beklimmingen, staat echter in schril contrast met de gegevens uit de tijdsanalyse: 600m in 2:32 (14,2 km/h) en 2400m in 09:58 (14,4 km/h) zijn niet eens zo’n kwade tijden. Het is een stuk boven mijn beste tijd (8:41), maar anderzijds eindigen bijna de helft van mijn beklimmingen (14 op 32) boven de 10 minuten …

Maar eens op de top is het leed snel vergeten, en we richten onze blik op nieuwe horizonten: “Wat denk  je, Didier? Nu naar de Kluisberg?”

En off we go, richting Amougies, een vijftiental kilometer verder. Maar de ene kilometer is de andere niet, en de kilometers die we nu afleggen zijn loodzwaar vanwege de ziedende wind die ongehinderd over de velden blaast. Ik vraag me de ganse tijd af want ons eigenlijk bezielt om hier het masochistje te komen afhangen op deze Henegouwse wegen. En om de ellende compleet te maken krijgen we ook een regenvlaag in onze nek … tjonge, jonge.

De Kluisberg zelf ligt echter te fonkelen in de zon, en tijdens de klim krijgen we een prachtig uitzicht op een door regen geteisterd Henegouws landschap. Een magnifiek zicht, vooral als je zelf in het zonnetje aan het fietsen bent!

Even over halfweg moet ik Didier laten gaan, en aan de restaurantjes van Enclus du Haut kijkt hij vragend achterom: links of rechts? Thumbs up or thumbs down? Ik voel me als keizer Nero die beslist over het leven van de gladiatoren… en het wordt thumbs down. Wel, eigenlijk wijst mijn duim naar rechts, maar gezien de verschrikking die ons daar wacht (20% !) is dat het equivalent van thumbs down. Didier voelt het duidelijk ook zo aan, want hij roept me toe: “Wil je ons echt helemaal dood vandaag?”.

En de klim naar het torentje is inderdaad geen pretje: kleresteil, op een eeuwig nat asfalt, vol glibberige bladeren. En vandaag zorgen de tamme kastanjes voor een extra cachet, want de weg is volledig bezaaid met bolsters. Als we boven komen, zie ik Didier voor het eerst in deze rit zwaar hijgen. Oef, ik ben niet de enige die het zwaar heeft!

Na een uiterst behoedzame afdaling (met de remmen volledig dicht getrokken, aan minder dan 10 km/h, zelfs trager dan onze klim!) over het smalle, kronkelige, aalgladde pad, zetten we koers naar Kortrijk. Langs de Schelde krijgen we nog een windoffensief op onze rechterflank te verduren, zodat we uit volle macht moeten tegensturen om niet naar het water gedreven te worden. Op de BMCT-hellingetjes van Hoog-Kortrijk trek ik nog een paar keer stevig door, maar Didier komt hierdoor hoegenaamd niet in de problemen: hij komt parmantig naast mij rijden.

Aan het Kennedypark neem ik afscheid van mijn fietskompaan en begin aan de afsluitende 19 km naar huis. De noordenwind blaast nu vol op de kop, en ik voel me leeglopen als een lekke ballon. Als ik Izegem binnenrijd, merk ik een schitterende regenboog op. Maar geen regenboog … zonder regen en in de laatste kilometers krijg ik een flinke douche op mijn nek.

route op Google Maps | route op Google Earth

68,5 km | 2:41:33 | 25,4 km/h

De fietswinter is duidelijk in het land, want toen ik vanmorgen op de verzamelplaats van Dolce Vita arriveerde stond enkel Jan daar te draaien. Als het vaste vertrekuur (8u30) verstreken is, besluiten we nog eventjes te wachten. Dat loont, want enkele minuten later duiken Pieter en zijn schoonbroer Dirk op. Met z’n vieren zetten we koers richting Wervik.En eigenlijk is het best wel lastig, want de zuidwestenwind beukt nu eens vol in de flank en even later pal op de neus. Ik hou vooral Pieter in de gaten, want hij is ongetwijfeld de sterkste Vita-renner. Ik ben dan ook allerminst verbaasd dat hij vanaf de eerste kilometer het  kopwerk voor zijn rekening neemt.

Ik ben wél verbaasd als hij zich na een twaalftal kilometer laat afzakken en me komt vertellen dat hij vandaag slechte benen heeft.  Hierdoor komt de work load volledig op Jan’s schouders terecht. Ik heb me tot nu toe lekker in de luwte kunnen houden, maar nu schuif ik door om mijn deel van het werk te doen. Er zijn trouwens lastige stroken genoeg om iedereen aan de bak te laten komen als temporaire windvanger …

Vooral de strook tussen Geluwe en Kruiseik is tough: oplopend, en volledig blootgesteld aan een ziedende wind. En net daarna krijgen we de “slepende” klim langs de Menenstraat naar Geluveld voor de wielen. Gelukkig zijn we hier op het keerpunt van onze trip, en als we ter hoogte van Bellewaerde oostwaarts richting heimat keren, krijgen we de wind vol in de rug. Aaaah, na bijna 40 km knokken doet dit echt deugd!

Het tempo gaat met een ruk de hoogte in, en als we de stal ruiken (in casu café Lagaar) doen we gedreven door een onweerstaanbare dorst er nog een schepje bovenop. Uiteindelijk tekenen we weer voor een ideaal getimede rit, want stipt om 11u20 parkeren we onze tweewielers tegen de gevel van Lagaar en luttele minuten later worden de inspanningen weggespoeld met een eerste rondje Stellaats. En al gauw wordt ons groepje uitgebreid, want Koen Kuota en ploegkapitein Jan sloegen dan misschien de fietstocht wel over, maar het zondags aperitief al vast niet!

route op Google Maps | route op Google Earth

68,7 km | 2:33:11 | 26,9 km/h

Vanmorgen om 8u20 was er nog geen teken van leven bij buurman Pieter-Jan, dus rij ik op mijn eentje naar de verzamelplaats van de Vita’s. Daar staat een kwartet trappelend van ongeduld klaar, als ongedurige paarden voor Waregem Koerse: Koen Kuota, Tom, Pieter-Jan’s vader (iémand moet de familie-eer hoog houden) en Koen Bekaert (zaakvoerder van pro audio & light winkel BekaFun). Tom is vandaag de ritmaker van dienst, en hij heeft een fietspuntenroute uitgestippeld naar Bellegem en omstreken.

Tom toont zich van bij de start een uitstekend wegkapitein-ad-interim, en neemt het leeuwendeel van het kopwerk voor zijn rekening. Hij voelt zich duidelijk in zijn sas vandaag. Ik ben daarentegen niet echt optimaal geprepareerd, om het zacht uit te drukken: gisteren heb ik met mijn foebalmaatjes Nardello en Bertie Spears een optreden van de weergaloze Dolfijntjes meegepikt en daarna in het etablissement De Koornmarkt mijn voltallige schoonfamilie aan de Vanbeylen-kant tegen het lijf gelopen. Het hoeft geen betoog dat de uurtjes snel voorbij gleden: plots was het 2u en zaten Nardello, Bertie et moi met een gigantische, dampende pitaschotel voor onze neus in het nieuwe pitarestau op de Izegemse markt…

Tot het randje gevuld met hoppethee en pitavet rolde ik uiteindelijk om 2u30 mijn pitbak in… Meer dan een schoonheidsslaapje van een uurtje of 5 zat er dus niet in als ik present wilde tekenen op de Vita-rit. Als compensatie voor de culinaire uitspatting van de vorige nacht, sloeg ik het ontbijt over en vulde mijn bidons met water ipv een glucosedrankje. Kwestie van de pitacalorieën zo zorgvuldig mogelijk weg te branden! Het moge duidelijk zijn dat ik bijgevolg het kopwerk schuw als de pest, en voornamelijk probeer zo comfortabel mogelijk achteraan mee te liften. Nou ja, echt comfortabel is het niet, want ik ontbeer de alertheid en concentratie om dicht op het achterwiel te rijden, waardoor ik na elke oversteek of bocht een gaatje moet dichtfietsen.

Dat ik desondanks fysiek min of meer paraat ben, bewijst Bellegemberg – doel van deze trip én één van de BMCT-bastionnen. Ik schuif makkelijk mee met Koen Kuota en zij-aan-zij ronden we als eerste de top. Na Bellegemberg moeten we eerbied betonen aan de grijze haren, want de ouderdomsdeken (62!) zet zich aan kop en trekt het groepje op een lint. Kilometers aan een stuk houdt hij de snelheidsmeter boven 30 km/h. Als een ware BMCT’er voel ik me na het eerste klimmetje van de dag een stuk beter in mijn vel, en op de tweede positie fiets ik attent mee.

Zoals reeds vaak aangehaald is terreinkennis een belangrijke factor tijdens het wielerterroristen, dus beginnen mijn voelsprieten te kietelen als ik merk dat we richting Steenbekebos gaan… Zodra we de Heulebosstraat indraaien, schuif ik een positie op en neem voor de allereerste keer (na bijna 60 km wieltjeszuigen) het kopwerk voor mijn rekening. En dan haal ik voor de zoveelste keer (maar voor de éérste keer in Dolce Vita-dienstverband) dezelfde tjevenstreek uit: ik versnel niet, maar hou het tempo op hetzelfde niveau als voordien – ondanks toenemende moeilijkheidsgraad van de route.Deze tactiek van het niet-vertragen heeft als “voordeel” dat iedereen veel meer het gevoel heeft het wiel te kunnen houden, en dus meer “uitgedaagd” wordt in het rood te gaan dan bij een plotse versnelling.

En zo stevenen we op Steenbekebos af tegen 30 km/h. De weg loopt zachtjes omhoog, zodat ik met iedere omwenteling meer kracht op de trappers moet zetten om dat tempo vast te houden. Ik doe echter alsof mijn neus bloedt, negeer de pijn in mijn bovenbenen en probeer zo stil als een standbeeld op mijn fiets te zitten… zodat het lijkt alsof ik moeiteloos naar boven fiets. Of zelfs alsof ik niet gemerkt heb dat de weg plots zachtjes begon op te lopen.

Als we de Torrestraat indraaien, geef ik er nog een duwtje bij en ik kijk voor het eerst achterom als we het hoogste punt in de Kleine Izegemsestraat bereiken. De eerste die eraan komt is verrassend genoeg Koen Bekaert, die de rest van het groepje achtergelaten heeft. We houden de benen stil, en een korte poos later zijn we weer au grand complet. Met een gezonde blos op de wangen en een lijntje zweet dat vanonder zijn helm over zijn gezicht loopt, komt Tom naast me rijden. Hij grijnst geamuseerd: “Wat was dat? Plots zin om eens door te trekken?” Ik grijns terug: “Hoh ja, ik had nog iets over en we zijn toch bijna thuis.”

Even later rijden we Izegem binnen en zit de ideale zondagmorgen-exercitie erop.

route op Google Maps | route op Google Earth

90,4 km | 3:36:05 | 25,1 km/h

Vandaag wordt weer een ware wielerhoogdag, want ik ontvang mijn eerste BMCT-gast op de MandelGaverRoute: Rossi himself komt de route inrijden. De straten zijn nog nat, en er hangt regendreiging in de lucht, maar dat kan de pret niet drukken. Aan een gezapig tempo, gezellig tetterend, rijden we door de velden. Als we het klimmetje van de Poelberg aanvatten, roept Rossi uit: “Olala, er zit zelfs klimwerk in!”. “Jaja, en wacht maar: Nokereberg komt er ook nog aan!”, riposteer ik, alsof het de Tourmalet zelve betreft.

Na een uurtje of 2, als we al een flink eind op de Gaverbeekroute zitten, laat Rossi weten dat hij het onverwacht zwaar heeft: zijn hartslag zit constant boven de 150 – ongehoord hoog voor hem! Meer aanmoediging heb ik niet nodig om op Nokereberg eens flink door te trekken!

Tijdens de afdaling zorgt Rossi nog voor een slapstickmoment door het voetpad te kiezen om de kasseien te vermijden. Het gootje, tot daar aan toe, maar het voetpad? Dat is écht not done!

Een half uurtje later rijden we door het centrum van Waregem, en ik stuur een reminder naar mezelf: dit deel van M.G.R. moet hertekend worden, zodat we via minder drukke wegen terug naar de Leie kunnen rijden.

In Ooigem nemen we afscheid: Rossi rijdt verder richting Kortrijk, ik maak nog een ommetje via Lendelede op de terugweg naar Izegem.

route op Google Maps | route op Google Earth

104 km | 4:47:32 | 21,7 km/h | 159 hf/min

De maatjes van Cercle Bosmolens brachten een weekendje door in Villa Vogelsanck op de Kluisberg. Om toch één activiteit van ons traditioneel clubweekend mee te pikken, sprong ik zondagmorgen om 8u op de MTB en zette koers naar Kluisbergen. Ik kon terugvallen op mijn vaste route richting Vlaamse Ardennen via Ooigem, Dentergem, Anzegem en Tiegem. Om 9u20, na 35 voorspoedige kilometers en een paar honderd meter klimmen op de flank van de Kluis, trof ik aan Villa Vogelsanck mijn kompanen die net terugkeerden van het ontbijt. Eerste conclusie: na 2 in alcohol gedrenkte dagen, zagen ze er best nog patent uit!

Benieuwd of dat na de zondagvoormiddag-activiteit (een MTB-tochtje op en rond de kluisberg) ook nog het geval zou zijn!

Na veel vijven en zessen (en bandjes blazen en kettingen herstellen) had iedereen eindelijk een min of meer werkende MTB onder de kont en konden we er tegenaan. ‘t Was meteen straffen toebak, want in de openingshectometers van onze rit klommen we meteen naar het hoogste punt van de Kluis: een marteling voor niet-getrainde, vermoeide, in alcohol geweekte kuiten… Van op de top keek ik genietend toe op het spektakel van zwoegende lijven, van gekreun en gevloek, maar vooral van doorzettingsvermogen en wilskracht. Eén na éen worstelden ze zich naar boven, in een persoonlijk gevecht met de 18% van de Kluis.

Mijn beklimming verliep vandaag uiterst vlot (ik had dan ook al een opwarming van 35 km in de benen), maar ik ben al duizend doden gestorven op hellingen allerhande, zodat ik me perfect kon inbeelden hoe de jongens zich nu voelden: een hart dat beukt in de borstkas, tot je oorsuizingen krijgt; longen die tot het laatste longblaasje volgezogen worden in een wanhopige poging voldoende zuurstof naar elke spiervezel te krijgen; ongecontroleerde, snakkende ademhaling als de overslagpols abrupt overschreden wordt; melkzuurophoping die de kracht van je benen ondermijnt; en pijn – vooral veel pijn: eerst alleen in de benen, maar na verloop van tijd ook in armen, schouders en rug. En dat terwijl de verlossing – de top – maar niet lijkt te naderen, en in een ware Tantaluskwelling schijnbaar steeds een eindje weggeschoven wordt.

Uiteindelijk is iedereen boven: een verzameling hijgende, rood aangelopen gezichten [1] [2] [3] , eventjes bekomend op een paaltje (Dominique)  [4] of volledig stuk languit in het gras (Olivier) [5]. Koen flanst nog maar eens Cassie’s ketting weer ineen, maar we kunnen hem niet overtuigen om verder mee te fietsen.

Het parcours verloopt een eindje verder over de heuvelrug van de Kluis, om ons dan plots een sensationele afdaling tussen de bomen te bieden. Als we terug asfalt onder de wielen hebben, maken we een ommetje richting Villa Vogelsanck in een ultieme poging om Cassie weer op de fiets te krijgen. Dat we daarvoor weer tot halverwege de Kluisberg moeten klimmen, nemen we er graag bij. Al is het van sommigen toch niet echt van harte [6] [7] . Daarna gaan we richting Kwaremont, die beklommen wordt over een grindpad met spectaculair steile uitsmijter. Patrik “Kleine Kleppe” Declercq komt nagenoeg terzelfdertijd met mij boven, en samen schreeuwen we de rest vooruit op deze helse strook [8] [9] [10] [11] [12] [13]. Na dit derde klimmetje zien we nog enkele frisse kopjes [14] … maar ook al een paar holle blikken [15] [16] .

We bevinden ons halverwege tussen Nieuwe Kwaremont en Trieu, en een smal paadje doorheen een maisveld brengt ons op de kasseien van de Oude Kwaremont. Eerst denderen we naar beneden op de kinderkopjes tot op het dorpsplein, de rest van de afdaling verloopt op een zalig onverhard pad. Great stuff! Geen afdaling zonder beklimming, en dus maken we aan de voet rechtsomkeer om de klassieke kasseikant van de Oude Kwaremont op te rijden.

Op de vorige klimmetjes kwam ik zonder al te grote inspanning als eerste boven, maar op de Oude Kwaremont gaat marathonman Franky in de clinch met mij. Hij rijdt me voorbij en slaat een kloofje. Tot nu was de positie op de top van de klimmetjes van secundair belang – de ganse groep boven krijgen was de werkelijke uitdaging. Maar als Franky aan de boom schudt, moet ik ook uit mijn pijp komen. Ik krik mijn tempo op, tot ik naast hem kom en plaats dan een korte versnelling om hem los te gooien. Eén na één voegen de helden van de dag zich op het Kwaremontplein bij mij en Franky: Koen, Patrik [17], Steven [18], Bernard, Andy [19], Tino [20], Pedro [21] en Wim Cools. Veel uitrusten is er echter niet meer bij, want we gooien ons onmiddellijk in de afdaling, op weg naar een nog grotere uitdaging – de Paterberg.

Zoals steeds heb ik een week gevoel in de maag als we de voet van de Paterberg naderen – ik weet maar al te goed dat de komende 3 minuten pijn zullen doen in de beentjes … Franky is echter gebrand op een klinkende beklimming en gaat er meteen vol tegenaan. Ik zoek een ritme dat ik makkelijk kan volhouden tot boven, er vast van overtuigd dat ik Franky weer zal oprapen op het steilste stuk van de klim. Ik had echter beter moeten weten: een marathonloper kan zonder problemen een inspanning van 360 m verteren. En zo kan een atleet op de mythische Paterberg pronken met de opperste kroon van ons ritje. Crossovertraining, iemand? Bernard die zich op de Oude Kwaremont tactisch “weggestoken” heeft om krachten te sparen, trekt op de Patersberg wel vol door en in de laatste meters snoept hij de derde plaats weg voor de neus van Koen.

Van op de top van de Paterberg genieten we van het magistraal uitzicht – enkel ruw verstoord door de centrale van Ruien – én van het doorzettingsvermogen van onze foebalcollega’s die één na één zegevieren in het gevecht met zichzelf, de kasseien en de meedogenloze steilheid van ‘t Paterke. De gezichten van pijn verwrongen, de borstkas hevig op en neer … maar met een blik in de ogen waar de vastberadenheid om de top te halen uitstraalt.

We hebben flink geklommen (bijna iedereen is laaiend enthousiast over hun allereerste ontmoeting met Oude Kwaremont en Paterberg), we hebben zalig gedaald, we hebben in groep kilometertjes gebold … nu is het tijd om het stof weg te spoelen: we zetten koers naar de Vierschaar. Op de licht oplopende onverharde strook tussen Trieu en Kluis, steekt Koen het vuur nog eens aan de lont met een flitsende demarrage. Ik moet me dubbel plooien om in zijn wiel te komen, maar uiteindelijk kunnen we aanpikken bij Patrik en Franky die enkele tientallen meter voor ons uitreden. Ze trekken meteen ook hun tempo omhoog, en met z’n vieren stomen we op naar de finish aan de Vierschaar.

Op het laatste oplopend strookje  bekoopt Koen zijn inspanning – op nauwelijks 50 m van de eindmeet stort hij volledig in.We blijven nog met 3 over: de medailles zijn verdeeld, dus verder gek doen heeft geen zin . Enkele tellen later zitten we schuimende potten Kasteelbier / Duvel / Westmalle / … te heisen, en worden alle geleverde inspanningen weggespoeld.

Als de grootste dorst gelest is, vertrek ik voor de derde en laatste etappe van mijn “tour MTB”. Deze brengt me langsheen de Schelde naar het 45km verderop gelegen Gent. Het jaagpad staat me wel aan – een ideale plek om te fietsen – maar na een kilometer of 40 heb ik het wel gezien: de rivier kronkelt, de bomen ruisen zachtjes in de wind… en aan de zwarte streep asfalt lijkt maar geen einde te komen. Met nog enkele kilometer voor de boeg krijg ik het fysiek lastig, en met een zucht van opluchting zie ik plots de neon-verlichting van UZ Gent bovenop de K12 verschijnen…

route op Google Maps | route op Google Earth | foto’s

90,6 km | 3:30:13 | 25,9 km/h | 151 hf/min

De MandelGaver-route begint een mooie wekelijkse gewoonte te worden, want vandaag staat ze weer op het menu. Nu, het zal nog een tijdje duren vooraleer ik evenveel keer de MandelGaver gereden heb als mijn maatje Bonduelle de Tabaksroute (tientallen keren!) . Ik zorg wel steeds voor een klein beetje variatie, want ik blijf mijn route kneden  en aanpassen tot ze volledig naar mijn smaak is.

Vandaag wordt de uitloper van de route aangepakt: i.p.v. linea recta naast het kanaal van Ooigem naar Izegem te rijden, kies ik een ommetje via de Peter Benoit route. Moet ik de route nu niet MandelGaverBenoit noemen? Nou… nee: daarvoor is het stukje afgereden Benoitroute écht veel te kort!

route op Google Maps | route op Google Earth

47 km | 1:55:00 | 24,5 km/h | 154 hf/min

Zondagmorgen,  8u20. Nat, winderig… alles behalve een uitnodigend weertje om op de fiets te stappen en kilometertjes te bollen. Ik besluit forfait te geven voor de wekelijkse Dolce-Vita-rit. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en als een uurtje later een waterig zonnetje door de wolken breekt, en de straten langzaam uitdrogen, spring ik op mijn MTB voor een kort ritje. MTB? Sure! Dat bespaart me heel wat poetswerk aan mijn koersfiets, én op het natte asfalt voel ik me veiliger met brede MTB-banden.

Een kort ritje in de omgeving van Izegem? Dan is de Peter Benoit route een voor de hand liggende keuze. En dan rendeert mijn keuze voor de MTB, want er is een kort strookje onverhard in de route. Bovendien ligt de weg naast de centrumbrug in Harelbeke ook nog steeds open, zodat ik daar enkele hectometers door het zand moet ploegen.

route op Google Maps | route op Google Earth