Cercle Bosmolens is helemaal terug en bleef na de overwinning tegen het nummer één The Corner nu ook nummer vijf Sanitair Delaere de baas. Het was wel een zeer duur betaalde overwinning, want tegen het einde van de partij zagen we Peter en Andy uitvallen, waarschijnlijk met een verrekking aan de gewrichtsbanden… Om nog niet te spreken over de gehavende tenen van Meurten (bloeduitstorting onder de nagel) en Bjorn (ontsteking)  8)

De wedstrijd kon kort samengevat worden als Cercle Bosmolens tegen FC Vital Deceuninck, aangezien onze ex-ploegmaat zowat op zijn eentje voor alle dreiging zorgde bij Sanitair Delaere. Cercle had doorlopend balbezit, maar elk foutje werd genadeloos afgestraft door TGV Vital die tot drie keer toe God en klein Pierke eraf liep om Sanitair Delaere op voorsprong te schieten. Cercle bleef rustig bij het keer op keer op achterstand komen, en besefte dat het veldoverwicht onvermijdelijk tot doelpunten moesten leiden. Bjorn had een begenadigd dagje en was bij ieder doelpunt betrokken: eerst scoorde hij op aangeven van Jason (1-1), in het tweede kwartier knikte hij een strafcorner van Andy tegen de touwen (2-2) en in het derde kwartier gaf hij een schitterende assist op Jason, die in zijn tweede wedstrijd zijn eerste doelpunt scoorde  voor Cercle (3-3).

In het vierde kwartier verloren we Peter en Andy, en Sanitair Delaere kwam als het ware opzetten. De 5 overgebleven spelers moesten plots alle zeilen bijzetten om te overleven. Maar in de allerlaatste minuut dwong Cercle zijn twaalfde corner en dus zijn derde strafcorner van de partij af (ter vergelijking: sanitair Delaere bleef steken op … 2 corners). Wim Cools wipte het balletje net iets te hoog, maar Bjorn was niet van plan om een tweede keer een strafcorner te missen in de laatste minuut van een wedstrijd en raakte met een ultieme inspanning nog net voldoende bij de bal om die in doel te koppen. Drie doelpunten en een assist… en dat met een ontstoken teen! Man van de Match! Chapeau 8)

De (Oude) Leeuwen van de Bosmolens hebben nog tanden! Na meer dan 2 maanden kommer en kwel (slechts één puntje verzameld… ook al tegen The Corner) veroverde de ploeg de scalp van de fiere leider! Andy, Steven, Wim, Sven, Dominique en Peter speelden een nagenoeg foutloze partij en haalden oververdiend de 3 punten binnen. Zo net voor de jaarwende geeft dit iedereen met een hart voor Bosmolens een fameuze mentale opkikker!

Cercle Bosmolens raakt maar niet uit de negatieve spiraal, en verloor al voor de vierde keer met het kleinste verschil…

Nochtans was er goede hoop in het kamp van Cercle Bosmolens om voor het eerst sinds 17 oktober weer eens de volle buit te pakken. Niet alleen omdat we speelden tegen een ploeg uit de kelder van het klassement, maar vooral omdat we voor het eerst onze nieuwste aanwinst Jason Decouttere konden opstellen. Jason is de eerste prille twintiger in járen die de kleuren van Cercle Bosmolens verdedigt. Hij is met 15 jaar voorsprong de junior van de ploeg! 8) Hij brengt niet alleen vinnigheid, snelheid en fysieke kracht mee, maar ook zijn voetbalervaring als speler bij SV Moorslede en als jeugdtrainer bij KFC Izegem.

Cercle Bosmolens liep meteen achter de feiten aan: bij de eerste aanval van Optima Boys dekte Meurisse onoordeelkundig door op de oprukkende doelman, waardoor “zijn mannetje” vrij kon opduiken voor doel en beheerst binnentikken. En het ging al snel van kwaad naar erger, want na een twintigtal minuten spelen stond Cercle al 3-0 in het krijt. Cercle kreeg nauwelijks kansen bij elkaar gespeeld, en dat was volledig de verdienste van Optima Boys, die het slot stevig op de deur hielden. Uiteindelijk brak Olivier de ban met een heerlijk puntertje in de winkelhaak. Cercle leek eventjes op toerental te zullen komen, maar een vermijdbaar tegendoelpunt, sneed ons weer de benen af.

  Het laatste speelkwartier werd aangevat met een 4-1 tussenstand, maar zoals zo vaak dit seizoen leek Bosmolens in de laatste 13 speelminuten van de partij de scheve situatie alsnog recht te zullen trekken. Maar net als de voorgaande keren zou het uiteindelijke net niet lukken…

De stilaan traditionele stormloop van Cercle in het vierde speelkwartier, werd ditmaal op gang gebracht door Pedro. Eerst dook hij op voor de doelman van Optima en noopte die tot een penaltyfout. Scheidsrechter Bartje bleef aanvankelijk blind voor de overtreding, maar na luidruchten aandringen vanop de bank van Cercle, drong toch het besef door dat op de grond liggend de bal tussen de benen klemmen écht wel een strafschopovertreding is in minivoetbal… Alhoewel de sfeer op en rond het plein stilaan de kooktemperatuur bereikte, hield Wim Cools het hoofd koel en bracht Cercle terug tot 4-2. Optima Boys konden opnieuw uitlopen tot 5-2, maar de lepe Pedro bracht een nieuwe kentering te weeg: hij merkte dat het potje bijna overkookte bij het “schopperke” van Optima, en diende hem buiten het zicht van de scheids een “elleboogje” toe. Zoals verwacht en verhoopt nam het “schopperke” het recht in eigen handen en deelde in het eerst volgende duel een schop uit aan Pedro. De scheidsrechter aarzelde niet en stuurde de kwajongen prompt van het veld. Met nog 5 minuten te spelen trok Cercle nu alle registers open. Het ideale moment voor het eerste doelpuntje van het seizoen, moet Meurisse gedacht hebben en hij bundelde alle frustratie voor de ene nipte nederlaag na de andere, voor al zijn “ziekenhuisschoten” van het lopende seizoen en voor het veel te lang doelpuntenloos blijven in één ultieme trap, één bundeling van adrenaline en energie, één oerkreet van verlangen om te scoren voor “zijn” Cercle… en verhip… waar de ballen al het hele seizoen alle richtingen uitgaan, behalve richting doelvlak, vielen alle puzzelstukjes nu perfect samen en de bal zoefde als een onhoudbare komeet in de verste winkelhaak binnen.

Enkele ogenblikken later kon Meurisse de bal heroveren en meegeven aan Steven. Die wist daar wel raad mee en pegelde de bal in de netten: 5-4 met nog enkele speelminuten op de klok. In letterlijk de allerlaatste seconde dwong Cercle een vierde hoekschop af . Bjorn en Steven ontliepen hun verantwoordelijkheid niet en stelden zich op voor de ultieme strafcorner… alles of niets… Jammer genoeg rolde de bal net aan de verkeerde kant van de paal en dus bleef Cercle achter met lege handen…

Dit kon echter het plezier niet drukken, want er stond nog een feestje op het programma. Onze trouwe Blonde Biervriendin Gerda van café Bosmolens, trakteerde spelers, supporters, spelersvrouwen én kindjes op een overheerlijke portie stoofvlees met frieten! Een mega gezellige avond, overgoten met stella en gekruid met sappige verhalen was het gevolg …

Cercle Bosmolens moest het opnemen tegen de tweede in de stand, en na zéér kort topoverleg werd besloten om onze typische, naïeve speelstijl (hoog storen, hoog doorjagen) af te werpen als een versleten kleed, wegens niet meer geschikt voor onze fysieke gesteldheid… vooral tegen ploegen (zoals Elmaar) waarvan de gemiddelde leeftijd de helft van de onze is… Er werd besloten om realistischer, meer gesloten te spelen, en bij balverlies meteen terug te plooien tot over de middellijk. Het Christophe Daum Effect, zeg maar! 8)

En het nieuwe systeem bleek meer dan succesvol, want eigenlijk incasseerden we geen enkel doelpunt na een reguliere aanval van Elmaar. De tegentreffers kwamen er na strafschoppen, strafcorner, vrije trap en counter. Hoofdrolspeler in deze wedstrijd was echter niet één van de 14 spelers, maar de scheidsrechter… die bij gebrek aan visie en inzicht, bij nagenoeg elke betwisting compleet besluiteloos bleef en dan maar floot in het voordeel van de hardst roepende ploeg… Een onwaarschijnlijk schouwspel, waarbij om beurten Cercle en Elmaar moord en brand schreeuwden was het gevolg…

Resultaat: maar liefst 4 strafschoppen en 2 gele kaarten in een wedstrijd waarin nauwelijks overtredingen werden gemaakt…

De wedstrijd begon nochtans uitstekend voor Cercle: meteen na de aftrap stormde Steven naar voren, en kon Peter bedienen. Die aarzelde niet en na nauwelijks 15 seconden spelen stond de 0-1 op het bord. Elmaar kwam al snel langszij, via de enige terechte strafschop van de wedstrijd: doelman Andy werd in de problemen gebracht door 2 kort opzittende tegenstanders, en het daaropvolgende schot op doel raakte de arm van Wim Cools, die voorbeeldig de plaats van Andy overgenomen had. “Aangeschoten bal” bestaat niet in minivoetbal, en dus ging de bal op de stip.

In het tweeded speelkwartier sloeg Elmaar een kloofje: een dodelijke counter na een mislukte dribbel van Steven en een strafcorner brachten de stand op 3-1.

Na de kampwissel was het de beurt aan Cercle om te scoren uit “standaardsituaties”. Steven kopte een strafcorner binnen op aangeven van Andy, en Wim Cools trapte ongenadig een strafschop binnen na een volslagen denkbeeldige fout op Steven. Steven schoffelde in een schermutseling de doelman van Elmaar onderuit, en toen die pardoes met zijn elleboog bovenop Steven viel, werd hij bestraft voor een elleboogstoot! 8)

De penaltyfarce kreeg al gauw navolging aan onze kant: Andy werd na een prachtige redding, volkomen onterecht bestraft voor een sliding, en Elmaar nam het cadeautje in ontvangst: 4-3. De poppen gingen nu pas echt aan het dansen, en de scheids werd zwaar belaagd door enkele Bosmolenaars. De frustratie liep hoog op en Pedro moest eventjes stoom aflaten door een speler van Elmaar neer te maaien aan de zijlijn. Toen die zich revancheerde door al liggend naar Pedro te trappen, rook Meurten zijn kans om de zenuwachtigheid bij de tegenstander nog wat op te poken en veinsde een oncontroleerbare woede-aanval ten opzichte van de “natrapper”. Er ontstond wat geduw en getrek. De scheids verzuimde de rode kaart (= uitsluiting zonder vervanging) te trekken voor de natrapper, maar stuurde zowel de natrapper als Pedro van het veld met een gele kaart.

De toneelvoorstelling was nog niet ten einde, want Steven ging neer in het strafschopgebied na een lichte obstructiefout… en jawel… ook wij hadden onze tweede strafschop beet. Steven twijfelde niet en schoot de 4-4 op het bord.

Met nog een minuut te spelen leek een billijke puntendeling in de maak, tot Elmaar een vrije trap (na alweer luid roepen na een denkbeeldige overtreding) los in de hoek knalde…

Cercle Bosmolens blijft in de hoek waar de klappen vallen, en blijft nu al 5 wedstrijden zonder overwinning. Cercle begon nochtans met veel zelfvertrouwen aan de partij… het Ter Maerel varkentje zou wel eventjes gewassen worden. De nipte nederlagen tegen toch wel sterke ploegen, waarbij we bovendien in het laatste speelkwartier telkens de overhand namen, hadden het vertrouwen dus niet aangetast. Dat bleek ook in het eerste kwartier: Cercle maakte zich niet ongerust, dat doelpuntje zou wel vallen. Een zeer licht toegekende strafschop (Meurisse beweert bij hoog en laag dat hij de speler niet aanraakte 8) ) gooide echter roet in het eten. En het werd nog erger toen een onderschepte bal over alles en iedereen heen in het lege doel belandde… Een 2-0 achterstand was niet in het scenario voorzien, en Cercle begon veel te overhaast veel te hoog te storen. De defensieve posities werden verwaarloosd, en Ter Maerel kon naar hartelust zijn favoriete counterwapen bovenhalen. Cercle liep zich vast, en bij elk balverlies lanceerde Ter Maerel de bal voorwaarts. Eén van de tegenaanvallen werd zeer mooi afgewerkt (prachtige schijnbeweging) en Cercle keek tegen een 3-0 achterstand aan.

Even leek er beterschap in de maak. Meurisse kopte eerst nog een strafcorner tegen de paal, maar even later was het toch raak: Peter verschalkte de doelman met een leep balletje. Even later trok Steven een streep vanop de rechterflank en halverwege de partij stond Cercle weer tussen de mensen (3-2).

De 4-2 (de zoveelste snelle counter na dom balverlies)  en direct daarna de 5-2 (op strafcorner, mooi afgewerkt door Stijn Margot) sneden Cercle echter de adem én de benen af. De 5-3 van Peter (van dichtbij afgewerkt na een scrimmage voor doel) en de 6-4 van Steven (op strafcorner) leken even soelaas te brengen, maar met een zevende treffer deed Ter Maerel definitief de boeken dicht.

De  oude knarren van Cercle Bosmolens moesten aan de bak tegen een roedel jonge wolven die nauwelijks half zo oud zijn… op fysiek vlak was het dus alvast een ongelijke strijd. Meteen na aanvang van de partij bleek al dat we onze handen vol zouden hebben aan het spitsenduo van Boca (laten we ze “Nummer 10″ en “Nummer 7″ noemen): twee kwikzilveren spelers, met een onwaarschijnlijke startsnelheid en een fenomenale techniek. Het zoolwerk, schijnbewegingen en onnavolgbare dribbels deden ons de eerste minuten naar adem happen. Na een tijdje kregen we iets meer vat op het aalgladde duo: een zeer korte dekking (bijna lijf tegen lijf) en een onophoudelijke reeks kleine foutjes 8) . Maar tegen die tijd hadden ze onze verdediging al eens volledig uit verband gecombineerd en de 1-0 binnengetikt. Cercle liet zich ook niet onbetuigd en dwong ook enkele kansen af. Eéntje daarvan werd via een sliding door de doelman uit het doel gehouden… strafschop! Dominique faalde niet en bracht de stand op 1-1.

In het tweede speelkwartier bleef de partij gelijkopgaand, met twee ploegen die resoluut voor de aanval kozen. Dat leverde een rits corners op aan weerszijden en uiteindelijk twee strafcorners. De strafcorner van Boca werd onterecht goedgekeurd (de “Nummer 10″ overschreed de zwarte lijn vóór de bal over de doellijn was) – iets wat na de wedstrijd (én nalezen van het reglement) ook ruiterlijk toegegeven werd door de scheids. Cercle miste de strafcorner, waardoor er halverwege 2-1 op het scorebord stond.

In het derde kwartier ging het van kwaad naar erger: Wim Van Laethem viel uit met een kuitblessure en Boca kon iets te makkelijk uitlopen naar 5-1. Cercle voetbalde ook een aantal uitstekende kansen bijeen, want in verdedigend opzicht kwam Boca heel wat minder goed uit de verf dan in aanvallend. Onzuiver afwerken én uitstekende reflexen van de doelman hielden Cercle op één treffer…

5-1… een uitzichtloze positie bij aanvang van het laatste speelkwartier… en dus het moment waarop Cercle stilaan traditioneel alle registers open trekt. Met een wurgende pressie op de man in balbezit werd Boca bij de keel gegrepen. Boca werd keer op keer tot balverlies gedwongen en in een paar minuten tijd scoorden Bjorn (na een prachtige één-tweetje met Dominique) en Pedro (na een balrecuperatie van Meurisse).  Met fel doorjagen kon Meurisse de bal ontfutselen van de doelman, maar het daaropvolgend schotje hobbelde naast het lege doel. Toen even later Bjorn getorpedeerd werd in het strafschopgebied begon het er nog beter uit te zien voor Cercle: strafschop en een tegenstander naar de kant met een gele kaart. Een vermoeide Dominique miste de kans op 5-4. Jammer, maar Cercle bleef niet bij de pakken zitten: het snelle jagen leverde de zoveelste balrecuperatie op en na een assist van Wim Cools, schoot Pedro dan toch de 5-4 op het bord. Met nog enkele minuten te spelen, scoorde Boca op één van hun zeldzame tegenaanvallen in het vierde kwartier. Maar nog gaf Cercle zich niet gewonnen… en een tweede misser op strafcorner veranderde daar niets aan. Wim Cools onderschepte de bal en rolde de bal met links enig mooi binnen in de korte hoek. 6-5, met nog enkele speelminuten op de klok.  Het slotakkoord was voor Meurisse: hij veroverde de bal op het “Nummer 7″ en kon alleen oprukken naar doel. Hij lanceerde zijn ultieme schot echter 2 stappen te vroeg en zag vol ongeloof hoe de doelman met een onwaarschijnlijke reflex Bosmolens van een verdiend gelijkspel hield…

 Doodjammer, want op een iets zwakker derde kwartier na  speelde Cercle een sterke wedstrijd en had ruimschoots voldoende kansen om de overwinning af te dwingen. Vooral de “powerplay” in het laatste kwartier was indrukwekkend voor zo’n stel oude rakkers. Mooi om te zien dat deze oude krijgers elke week tot het uiterste gaan en daar zelfs een paar dagen spier- en gewrichtspijn voor over hebben! 8)

Ondanks de nederlaag was het een heerlijke wedstrijd, op het scherp van de snee, met felle duels en een scheidsrechter die viriel voetbal toeliet. En een bezoekje in ploegverband aan pizzeria Faggio Rosso en café Het 25ste Uur maakte de maandagavond nog mooier!     

Cercle Bosmolens nam een uitstekende start tegen een sterk Dakwerken Geldof, met o.m. twee ex-spelers van KFC Izegem in de rangen. Vroeg in de wedstrijd opende Pedro de score na mooi voorbereidend werk van Steven. De voorsprong bleef niet lang op het bord, want bij de volgende aanval van de Dakwerken was het ook raak: gelegenheidsdoelman Bjorn was kansloos tegen de onhoudbare pegel in de winkelhaak. Cercle ging echter alsnog met een voorsprong rusten: Steven kon een bal onderscheppen en liep alles en iedereen eraf … 2-1 na het eerste speelkwartier. 

Dakwerken Geldof drukte het gaspedaal in en kwam na een strafschop op voorsprong. Cercle bleef echter ook voluit zijn kans gaan en Wim Cools ging voorop in de strijd: hij legde de 3-3 tegen de netten na een assist van Pedro. Na de kampwissel brak de wedstrijd helemaal open, met twee ploegen die resoluut voor het offensief kozen. Cercle had het geluk echter niet aan zijn kant (of werkte net niet scherp genoeg af) want zowel Dominique (met een magistrale vrije trap) als Wim Cools troffen het doelhout. Tot overmaat van ramp scoorde Geldof luttele seconden na de grote doelkans van Wim… 3-5 in plaats van 4-4… da’s eventjes slikken. Bovendien verzilverde Geldof ook een strafcorner, zodat het derde speelkwartier afgesloten werd met een 3-6 score.

Cercle weigerde zich voorlopig neer te leggen bij de nederlaag en onze spelers demonstreerden een grote fysieke paraatheid door in het laatste kwartier als dollemannen te beginnen jagen. De speler in balbezit van Geldof werd telkens onmiddellijk onder druk gezet  en dat loonde: de machine werd ontregeld en Geldof kon de bal niet meer in de ploeg houden. Cercle profiteerde optimaal van het afgedwongen balverlies en versierde kort na elkaar 2 strafcorners. Steven zette ze allebei om, de eerste op aangeven van Wim Cools, de tweede na een “opwippertje” van Bjorn. 5-6 en Geldof leek eventjes van slag af. De hoge pressie van Cercle hield natuurlijk ook risico’s in en na een snelle counter liep Geldof weer twee doelpunten uit. Een heerlijke pegel vvan Bjorn bracht opnieuw hoop in de hartjes van Cercle (6-7) maar het slotakkoord was voor Geldof: enkele seconden voor affluiten trapten ze de 6-8 tegen de touwen.  

Niettemin een dikke proficiat voor de inzet, leeuwenmoed en weerbaarheid van onze spelers!

De kalendercommissie besloot in al haar wijsheid om de uren die vrijkomen door het forfait van VV Vijverman op te vullen met wedstrijden van andere ploegen… Resultaat: last minute wijzigingen aan de speelkalender en totale chaos. Zo moest Cercle onverwachts de wei in om de wedstrijd van de … allerlaatste speeldag af te werken. Fantastisch!

Selectieverantwoordelijke Deneir had zijn handen vol en diende de 17 spelers tellende lijst volledig af te  bellen om een zestal bijeen te schrapen. Bij The Corner was de situatie nog erger:  door het vroege aanvangsuur (18u) waren er slechts 4 spelers beschikbaar… 

 Cercle profiteerde optimaal van het mannetje meer en speelde een 5-1 voorsprong bij elkaar. De schaapjes leken op het droge, tot halverwege de partij alsnog een vijfde speler van The Corner opdaagde. Het spelbeeld kantelde volkomen om, want op volle sterkte kunnen de jongens van The Corner aardig wat  ”ballen”. Het laatste half uur was een potje éénrichtingsvoetbal … helaas voor Cercle in de verkeerde richting. Er was geen houden aan en de voorsprong smolt langzaam weg. Uiteindelijk beslechtte een licht toegekende strafschop in de laatste minuten het lot van Cercle: The Corner trapte zonder genade de 5-5 op het bord …

Bij aankomst in de kleedkamer schrik ik mij een hoedje: niemand minder dan Dominique Samyn is voor de eerste keer dit seizoen afgezakt van het verre Staden om onze gelederen te versterken. 8) 

En dat is geen overbodige luxe, want meteen na aanvang van de partij blijkt al dat de BTW Boys een goed ploegje hebben. Hun “blonde viking” is niet van de bal te zetten en verstuurt de ene na de andere telegeleide raket naar de hazewinden die onze verdediging bergen werk bezorgen. Tot overmaat van ramp verliezen we bij een 1-0 stand onze doelman Andy Deneir met kniepijn… Dominique neemt meteen zijn verantwoordelijkheid op en neemt Andy’s positie over.

Iets over halfweg ziet het er bepaald benard uit voor ons: we staan 4-0 in het krijt en door het uitvallen van Andy hebben we een wisselspeler minder, zodat de vermoeidheid stilaan voelbaar wordt… Gelukkig scoort Bjorn op dat moment de 4-1, na een mooie combinatie met Wim Cools. We putten moed uit deze treffer, en tijdens de laatste pauze van de wedstrijd haalt Wim Cools zijn beste motivatietechnieken boven: “Komaan Bosmolens! Gaan we nog eens alles geven het laatste kwartier? Gaan we er nog eens vol voor gaan?”

En de peptalk werkt wonderwel, want met tonnen inzet en hoge pressie brengen we de BTW Boys zowaar aan het twijfelen. Dat kunnen we toch afleiden uit het toenemend gemekker van de “Viking”, die op alles en iedereen begint te zagen (op ons, op de scheids, op zijn ploegmaten…).  Op strafcorner scoort Dominique  de 4-2 en enkele minuten voor het einde tikt Pedro de bal binnen na een fijne doorsteekpass van Dominique. 4-3 en nu beginnen de BTW Boys pas echt te zweten. Wim Cools lost nog een bommetje op de lat, maar de verdiende gelijkmaker komt er niet meer …

Het vrouwtje is gaan werken, de kindjes zijn op sportkamp en een heerlijk lentezonnetje veroorzaakt onweerstaanbare fietskriebels in de beentjes. Een ideaal moment dus om eens op pad te gaan met mijn schoonbroer Geert, die pas een goede drie maanden geleden kennis maakte met de geneugten van het wielertoerisme. Zijn eerste schuchtere pasjes in de wielerwereld gebeurden nog op mijn oude Scatto, maar ondertussen heeft hij zich een prachtige Fuoco Sportivo aangeschaft.

Na 2 maanden conditietraining op lage hartslag vond ik de tijd gekomen om mijn schoonbroertje eens te laten kennis maken met de échte uitdagingen van het wielertoerisme, met het Walhalla van de recreatieve sportbeoefenaar… met de mooiste bulten van deze platte pannenkoek aan de Noordzee.

Om 9u vertrek ik langs het kanaal Roeselare – Ooigem en de Leie naar Harelbeke. Na een eerste mislukte start wegens een verkeerde vestimentaire keuze (Geert was veel te licht gekleed – een korte broek is echt niet meer van doen deze tijd van het jaar), steken we van wal. Zonder veel boe of ba, rechtstreeks naar de heuvelzone via de N36. In Kerkhove steken we de Schelde over, en kan de pret beginnen. Als “opwarmertje” vatten we de Oude Kwaremont bij de horens… meteen de allereerste “kasseihelling” in de prille wielercarrière van Gertie! 8)

Hij doorstaat deze eerste test met glans: hij is apetrots als hij het Kwaremontplein bereikt! Maar veel tijd om na te genieten van deze eerste mijlpaal in zijn ontwikkeling tot wielertoerist is er niet: we vliegen razendsnel naar beneden en nauwelijks enkele minuten later staan we aan de voet van de Paterberg.

Ik geef Geert de raad om de ketting op zijn kleinste verzet te gooien, wens hem succes en lanceer me op de heerlijke kasseitjes van de Paterberg. Deze steile streep kinderkopjes mag van mij gerust herdoopt worden in “Parelberg”, want het is een zalig klimmetje… de parel van de Kluisstreek!

Deze stelling zal bij Geert op niet veel bijval kunnen rekenen aangezien zijn allereerste beklimming van de Paterberg een lange kwelling was: blijkbaar was de inspanning op de Kwaremont nog niet voldoende verteerd. Niet meer dan normaal: met nauwelijks 2 maanden fietsen in de benen, is de “body” om dergelijke inspanningen snel te verwerken nog onvoldoende gekweekt …

Maar niet getreurd: met de Koppenberg staat er binnen een zestal kilometer een herkansing op het programma! 8)

Als we in Melden aankomen, heerst er een drukte van jewelste. Morgen wordt immers de Koppenbergcross gereden, en o.m. de VRT is met man en macht bezig aan de laatste voorbereidingen. Na een minuutje bewonderend de onmenselijk steile helling bekeken te hebben, gaan we erop af. Het eerste deel van de klim verloopt behoorlijk vlot. Op het steile middenstuk moet ik alles uit de kast halen, maar op geen enkel moment dreig ik voet aan de grond te moeten zetten. De kasseien liggen er dan ook kurkdroog bij. Als ik eventjes een blik over mijn schouder werp, zie ik dat Geert ook nog steeds op de fiets zit. Omwenteling na omwenteling worstelt hij zich omhoog, op het muurtje van 20% en meer…

Op het laatste deel van de klim, krijg ik het moeilijk. Vooral de steile uitsmijter pleegt een ware aanslag op mijn beenspieren. De laatste 200m zijn er voor Geert te veel aan en hij komt met de fiets aan de hand over de top. Zijn eerste kennismaking met het helse drieluik Kwaremont – Pater – Koppenberg zijn geen onverdeeld succes, maar met enkele extra maanden fietstraining in de benen zal dit al een stuk vlotter verlopen. Afspraak in 2012!

We dalen af in de richting van Oudenaarde en rijden langs de Schelde terug naar Kerkhove. Jammer genoeg zijn er grootscheepse werken bezig aan het jaagpad, zodat we tot driemaal toe een “veldritje” over opgebroken asfalt dienen af te werken. Een waar mirakel dat we die klotestroken kunnen afleggen zonder lekke band…

Vanaf Kerkhove zoeven we langs de N36 terug naar Harelbeke. Na enkele “recuppintjes” bij Geert maak ik mijn centennaire vol tijdens mijn terugtocht naar Izegem. Bij mijn thuiskomst blijken mijn benen toch zwaar op de proef gesteld te zijn door Paterberg en Koppenberg: ik voel zowaar wat spierpijn de kop op steken!

Snel een rustmomentje inbouwen, want vanavond staat er nog een minivoetbalwedstrijd op de kalender!

route op Google Maps | route op Google Earth