22/06/2008: Vogezen – Dag 4

34,4 km | 1:44:52 | 19,7 km/h | 800 hm | 150 hfr

Op zondagmorgen zit de sfeer in Kamer 18 er al vroeg in [1] [2] . Rossi en ik lanceren om 7u00 een ware houseparty. De beats van “Boten Anna”, “Sunset on Ibiza” en “Mastermind” rukken de stilte in het hotel aan flarden, terwijl Rossi en ik als gekken staan rond te springen. En wanneer de bombastische hardrock van Brainstorm door de gangen scheurt, hanteren we als bezetenen de luchtgitaar en luchtdrum [3] [4] ! De verbaasde slaapkoppen van onze ploegmaats die komen kijken wat er gebeurt, bezorgen ons zowat krampen van het lachen. Qua demonstratie dat Kamer 18 na 3 dagen fietsen nog Alive & Kicking is, kan dit wel tellen!

21/06/2008: Vogezen – Dag 3

124 km | 6:04:17 | 20,4 km/h | 2100 hm | 145 hfr

La Bresse – Col du Brabant (3km / 8,2%) – Grand Ventron (12km / 5,4%) - Col du Page (1,5km / 8,2%) – St Maurice – Ballon d’Alsace (9km / 6,9%) – St Maurice - Remiremont - Cornimont - La Bresse

Om 9u00 deze morgen brandt de zon al ongemeen fel op de groene bergtoppen. En aangezien de eerste 50 kilometer (4 cols) niet van de poes zijn, belooft dit alweer een zeer zware dag te worden [1] [2] .

We gaan van start richting La Bresse, en kiezen even voorbij het centrum een brugje over La Moselotte… en meteen begint de pret: een gevecht van 3 km op de gloeiendhete flanken van de Col du Brabant. De steile stroken teisteren onze stramme, niet-opgewarmde kuiten, en nergens is er ook maar een streepje schaduw. De Brabant en de zon lijken wel samen te spannen om het ons zo moeilijk mogelijk te maken.

20/06/2008: Vogezen – Dag 2

105,1 km | 5:38:03 | 18,7 km/h | 2500 hm | 144 hfr

La Bresse – Col des Feignes (12km / 3,3%) - Le Collet (2km / 8%) - Route des Crêtes – Lac Blanc - Col du Wettstein - Munster - Petit Ballon (11km / 6,7%) - Col du Platzerwasel (8km / 7,7%) – Route des Crêtes - Route des Américaines - La Bresse

Vandaag staat de koninginnenrit op het programma, dus staan de gezichtjes gespannen tijdens het ontbijt [1] [2] . Iedereen kijkt vol verwachting, maar ook met een beetje angst, uit naar het “killerduo” Petit Ballon / Platzerwasel. Er worden wel pogingen gedaan om de spanning weg te lachen en een klein mentaal steekspel wordt opgestart. Ik kondig aan dat ik superbenen heb, en een demarrage plan op Le Collet om de koers richting Petit Ballon hard te maken, terwijl mijn benen eigenlijk zo stram zijn als ijzerdraad. Mark proberen te volgen op Sapois en Grosse Pierre blijkt achteraf dus toch geen goed idee geweest te zijn …

 

 

 

 

19/06/2008: Vogezen – Dag 1

70,2 km | 3:20:52 | 21,0 km/h | 1430 hm |158 hfr

La Bresse – Col des Feignes (12km / 3,3%) - Le Collet (2km / 8%) – Col du Surceneux (2km / 3%) – Gérardmer – Col de Sapois (5km / 3,5%) – Col de la Grosse Pierre (4km / 4,5%) – La Bresse

Op donderdag 19 juni, om 6u00 stipt, werd de tweede Vogezenexpeditie van het Bond Moyson Cycling Team op gang geschoten. Dirk en Meurten hadden de zware taak op zich genomen om met de Medishop-bestelwagen de fietsen veilig naar La Bresse te brengen. Een half uurtje later begonnen de 2 personenwagens met de overige 6 deelnemers ook aan de verre reis. 

Aftellen naar de Vogezen: nog 1 dag

Lieverdjes,

Knikken jullie knieën?
Zitten jullie met dichtgeknepen billetjes voor de pc?
Draait het maagje rondjes van de stress?
Wordt op het werk concentreren nu wel heeeeeeeel moeilijk?
Gaat de hartslag zonder verklaarbare reden de hoogte in?

Natuurlijk, want over exact 24 uur schuift de Col des Faignes langzaam onder onze wielen door… Zonder opwarming, 800m voorbij het hotel … BOEF… de eerste klim in een reeks van 18 (volgens sommige bronnen zelfs 20)… 14 kilometer non stop klimmen met de 2 laatste kilometer een muurtje van 8%… heerlijk!
Voelen jullie de kuiten spannen?
Versnelt de ademhaling?
Parelt het zweet op de bovenlip?
Snakken jullie achter die eerste, heerlijke isostar-reep?
Goed zo! Want het komt er nu snel aan! Nog één slapeloze nacht en de beproeving van ons leven begint!
Zijn we de beste? JA
Zijn we de allerbeste? JA
Zijn we de tofste? JA
Gaan we ons rotamuseren? JA
Zijn de Vogezen sissies? JA
Gaan we alle Cols veroveren? JA (vooral de cols op die heerlijke halve liters!)
Zijn we een team? JA VERDOMME
Wel, er tegen aan dan, ladies!
Your drill instructor, Iron Meurten

Aftellen naar de Vogezen: Tonny Slembrouck

Tonny Slembrouck (bijnaam: Toon) is diensthoofd bij de jongerenwerking BM-jeugddienst, en is de lolbroek van het team. Zijn fratsen van de vorige Vogezentrip staan iedereen nog helder voor de geest: ’s ochtends, als wekdienst, uit volle borst de Internationale zingen, zonder blikken of blozen informeren naar het sexleven van de vriendelijke Hollandse naast ons aan tafel, het verkeer regelen tijdens het warmrijden in La Bresse, …

Toon: “Na rijp beraad, heb ik besloten mij te laten overhalen door de paparazzo in u en een interview toe te staan. En dat ondanks mijn drukke agenda!”

WM (een beetje overdonderd): “Euh, Ok… Waar kijkt u naar uit tijdens deze Vogezentrip?”
Toon: “Waar ik naar uitkijk? De kick om na enkele uren ploeteren op de fiets, compleet leeggereden, een fris pintje te kunnen drinken in een plaatselijke (her)berg!”

WM: “Heb je schrik voor een welbepaalde col of afdaling?”
Toon: “Mijn grootste angst? Er is niks zo erg als een café zonder …”

WM: “Vorig vrijdag heb ik kunnen merken dat u het parcours reeds intensief bestudeerd hebt? Bent u van mening dat het haalbaar is?” 
Toon: “Wanneer ik het overzicht ontvangen heb – mag ik u trouwens feliciteren met het prachtige werkstuk – dacht ik eventjes dat ik het parcours van de Ronde van Frankrijk onder mijn ogen kreeg. Met alle respect maar dat zijn dus wel kanjers van bergen hé. Dat zijn geen molshopen zoals hier in de Vlaanders!
Als minst begenadigde klimmer en fietser zal ik mijn verantwoordelijkheid opnemen en er op letten dat wanneer ik boven kom op een col niemand achter blijft ”

WM: “Wat verwacht je van deze reis?”
Toon: “Mijn verwachtingen? Ik verwacht dat, net zoals vorig jaar, we eigenlijk een bende “jonge” mannen zullen zijn die, zonder partner, eens onszelf op onze fiets kunnen afbeulen en kunnen genieten van een welverdiende “fiets”vakantie.”

WM: “Denk je dat je voldoende voorbereid bent voor deze zware 4-daagse?”
Toon: “Voorbereiding? Jah.. euch.. Ik heb mij beperkt tot een minimalistische versie van het basisprogramma. Maw ik reed tot nu toe bijna 600 km, eet sinds vorige week slechts 3 keer mijn frietjes en beperk mij tot één apero per dag…”

WM: “Dat moet ruimschoots volstaan om de biervoorraad van het hotel er door te jagen!”

Aftellen naar de Vogezen: Denis Bonduelle

Denis Bonduelle (bijnaam: Bondu) is adjunct-diensthoofd in de Juridische Dienst en verantwoordelijk voor de opvolging van de dossiers “Art. 164″. Hij zorgde voor een medisch wonder, door na een knie-operatie in februari, zich in 2 maanden volledig klaar te stomen en tijdens de Reuzen van Vlaanderen iedereen murw te rijden. Meteen bombardeerde het olijke duo Rossi-Meurten hem tot dé topfavoriet van de Tour des Vosges 2008! Dit tot zijn eigen ongenoegen, want deze krachtpatser-met-twijfelhoofd wentelt zich het liefst van al in de rol van underdog… wat ook overvloedig blijkt uit het interview dat we van hem afnamen!

WM: “Waar kijk je het meest naar uit? (Algemeen / Klim / Afdaling)”
Bondu: “Niet naar een specifieke col of afdaling maar wel naar de confrontatie met het geheel van tochten : dit zowel als groep als individueel. Voor mij is de sportieve uitdaging extra groot, aangezien ik na een operatie een te korte of juist te geforceerde voorbereiding doorgemaakt heb.Daarnaast hoop ik – zoals waarschijnlijk iedereen – ook nog wat te kunnen genieten van de indrukwekkende natuur (al zal hierbij het weer natuurlijk een grote rol spelen.”

WM: “Wat is je grootste angst? (Algemeen / Klim / Afdaling)”
Bondu: “Wederom, niet echt een specifieke klim, maar algemene nare zaken die roet in het eten kunnen gooien: valpartijen, ziek worden (al dan niet door overbelasting), blessures, rotweer (gevaar, mindere sfeer, aanpassen plannen, …) of materiaalpech. Ik zou het echt sneu vinden moesten we onze geplande ritten niet kunnen uitvoeren, ondanks de tomeloze inzet van iedereen (de uren training, de inspanningen om de routes zo prachtig uit te dokteren,…) én de opofferingen van mijn gezin! Daarnaast ben ik een beetje bang dat de ambities en verwachtingen van de verschillende deelnemers nogal ver uiteen zullen liggen.”

WM: “Hoe beoordeel je het parcours? Te zwaar? Te Licht? Perfect?”
Bondu: “Vooreerst bedankt voor al het voorbereidende werk !! Zonder dit zou ons Vogezenavontuur waarschijnlijk niet mogelijk zijn. Ik hoop echt dat alles realiseerbaar is. In ieder geval een serieuze uitdaging hoor: erg pittig maar hopelijk niet te zwaar – ik ben er toch niet helemaal gerust in. Vrees vooral de opeenvolging van verschillende zware klimdagen. Als het nu weer voor iedereen lukt is het wel een prachtprestatie en wil ik zo iets hebben van ‘De Vogezen ? Been there, done that, … ‘ maar dus toch eerst maar afwachten of conditie en knieën het houden!”

WM: “Wat verwacht je van de reis, én wat hóóp je ervan (je stoutste droom, zeg maar)?”
Bondu: “Dat we alle ritten kunnen afwerken zoals vooropgesteld en dit zonder ongelukken, opgaves of pech en dat we nog voldoende overschot hebben om achteraf nog fun en plezier te maken en over onze avonturen op te scheppen . Ik hoop ook dat het geen competitie wordt: op een dagritje kan dit voor de fun nog wel eens, maar in de Vogezen wil ik een hechte groep zien! En als ik echt mag dromen: dat er een hernieuwd groepsgevoel ontstaat en dat dit een basis vormt om samen nieuwe ritten te rijden en dat onze ‘avonturen’ nieuwe geïnteresseerden aantrekken.”

WM: “Hoe heb je je voorbereid? (Trainingskilometers, voeding, doping, …)”
Bondu: “Na een knieoperatie in februari en een late start een korte, nogal krachtige gebalde voorbereiding met toch nog ongeveer 2400 kms. Op 1-dagsritten lukt het voorlopig beter dan ik ooit had durven hopen maar recuperatie vormt telkens een serieus probleem. Ik wou zeker voldoende km’s voorbereiden maar vrees nu dat overtraining/uitputting om de hoek lig te loeren. Omdat ik moeilijk kan doseren (nochtans een noodzaak in de Vogezen) en steeds voluit ga, vrees ik dat de basis niet echt solide is. Bovendien ligt klimwerk me met mijn postuur sowieso niet, en dus vrees ik nog eerder uitputting dan nieuwe knieproblemen. Ik wou graag ook wat minder kilo’s meesleuren, maar dat is maar gedeeltelijk gelukt ”

Aftellen naar de Vogezen: Dirk Heernaert

Dirk Heernaert (bijnaam: Ploegleider) is Verantwoordelijke Gebouwen bij Bond Moyson. Hij rijdt in de Vogezen rond met de volgwagen (in casu: onze medishop-camionette) en verzorgt zowel de bevoorrading bovenop de cols, als de dringende technische interventies. Een onmisbare schakel dus!

WM: “Dirk, waar kijk je het meest naar uit?”
Ploegleider: “Tijdens de klim getuige zijn van mijn lijdende ploegmakkers, die zich kilometer na kilometer ten volle geven… en dan de blik van opluchting in hun ogen als ze de top bereiken! Met de camionette achter de renners aanrijden tijdens de afdaling staat ook altijd garant voor spectaculaire beelden!”

WM: “Wat is je grootste angst?”
Ploegleider: “Roekeloze showtjes opvoeren tijdens het afdalen doet echt het haar op mijn armen rechtkomen. Ik vind dat onverantwoord, want de cols zijn natuurlijk niet verkeersvrij gemaakt tijdens onze passage hé! Ik ben vooral bang voor de voertuigen die van de andere kant komen…”

WM: “Wat denk je van het uitgetekende parcours? Zwaar of licht?”
Ploegleider: “Tja, ik denk dat het parcours nogal naar de zware kant neigt… Maar kom, daarom rijden we ook 600km ver hé. Een lichter parcours konden we ook bij ons in de Ardennen vinden!”

WM: “Wat hoop je dat deze reis voor ons in petto heeft?”
Ploegleider: “Ik hoop dat iedereen het parcours kan afwerken zonder voortijdig uit koers te stappen. En een massaspurt op Ballon d’Alsace zou ook mooi zijn! Daarnaast hoop ik dat de competitiemicrobe niet voor spanningen zorgt, en dat iedereen gespaard blijft van materiële pech. En bovenal: dat we net als vorig jaar geen enkele valpartij meemaken! Wat betreft het extra-sportieve: ik hoop dat we even veel lachen als vorig jaar, en dat tijdens het avondeten de Grote Verhalen weer bovenkomen!”

WM: “Moet een bestuurder van de volgwagen zich ook specifiek voorbereiden?”
Ploegleider: “Ik heb natuurlijk geen trainingskilometers in de benen, maar ben alvast begonnen met een lijntje te snuiven. Ik ben dus op de goede weg . Daarnaast heb ik mijn gewicht op peil gehouden met lekker eten en drinken. Als extra voorbereiding heb ik elke dag het receptenboek, de menukaart én de wijnkaart gelezen in het Frans.”

Aftellen naar de Vogezen: Geert Couckuyt

Geert Couckuyt (bijnaam: Couckie) is diensthoofd Medishop, en is de drijvende kracht achter BMCT. Net als vorig jaar kunnen we voor onze verplaatsing naar de Vogezen immers terugvallen op de “logistieke” know-how van deze duivel-doet-al.

WM: “Geert, kijk je er een beetje naar uit?”
Couckie: “Tuurlijk! Vier dagen aan een stuk het hoofd (én de benen) helemaal leegfietsen in een ronduit prachtige omgeving – wie zou daar niet naar uitkijken?”

WM: “Wat is je grootste angst tijdens deze reis?”
Couckie: “Ik heb het gevoel dat we veel minder een hechte groep vormen in vergelijking met vorig jaar. Toen was het voor iedereen een sprong in het duister, en dat zorgde toch voor een gevoel van samenhorigheid. Dit jaar werd er veel minder in groep getraind. Ik ben een beetje bang dat overdreven competitiedrift een stoorzender kan worden.”

WM: “Hoe beoordeel je het parcours? Zwaar? Licht?”
Couckie: “Ik denk eerlijk gezegd dat onze ogen groter zijn dan onze buik, en dat het opgelegde programma iets te zwaar is. Maar ik sta altijd open om sportieve grenzen te verleggen, en het woord opgeven staat niet in mijn woordenboek, zelfs de laatste dag niet!”

WM: “Hoe zou het ideale scenario eruit zien?”
Couckie: “Elke rit tot op het bot gaan, en nadien van pure voldoening een gigantische energieboost krijgen! In mijn stoutste dromen breng ik elke rit fluitend tot een goed einde – maar de meeste dromen zijn bedrog hé.”

WM: “Heb je een goede voorbereiding achter de rug, op vlak van trainingskilometers, aangepaste voeding, misschien zelfs wat doping?”
Couckie: “Ik heb 2950km gereden sedert 1 januari, puur op gevoel, niet op basis van een gericht trainingsschema. Dat trainingsschema is voor volgend jaar. En aangepaste voeding? In periodes waarin ik veel sport, let ik zowiezo wat op mijn eten. En mijn enige doping zijn de pilletjes van Davitamon: goei poeier!”

Aftellen naar de Vogezen: Jan Desmet

Jan Desmet (bijnaam: Biker) werkt als sectorverantwoordelijke in de dienst Thuishulp, maar werd enkele maanden geleden naar “Brussel” gedetacheerd om de rol van liaison-officier op te nemen tussen de informaticadienst en de eindgebruikers, tijdens de ontwikkeling van de nieuwe verroosteringsmodule. Zoals zijn bijnaam doet vermoeden is hij de enige van het team die full-time met een MTB rondhost.

WM: “Waar kijk je het meest naar uit, Jan?”
Biker: “Toch voornamelijk naar de 2 langste tochten, die op vrijdag en die op zaterdag. Ik ben echt wel benieuwd hoe de benen zullen aanvoelen na twee zo’n ritten! Ik ken de cols waar we overheen moeten niet echt, dus moet ik afgaan op de statistieken – en dan lijkt die Platzerwasel (8km en 7,7%) me wel speciaal. Vooral omdat hij ook redelijk ver in de rit valt… wat gaat dat geven?”

WM: “Ben je ergens bang voor?”
Biker: “Ik ben wat ongerust over mijn gezondheidstoestand: ik heb last van maag en darmen, waardoor ik nauwelijks kan eten. En dat is natuurlijk nefast tijdens lange fietstochten! Laten we hopen dat ik snel beter wordt…”

WM: “Maar als je op tijd gezond bent, schrikt geen enkele klim of afdaling je af?”
Biker: “No Fear!”

WM: “Hoe beoordeel je het globale parcours over de 4 dagen?”
Biker: “Dat kan ik echt niet inschatten, aangezien ik nog nooit lange cols beklommen heb. Maar doseren zal zowiezo heel belangrijk zijn.”

WM: “Wat verwacht je persoonlijk van deze reis. Je was er vorig jaar niet bij, dus een beetje een sprong in het duister?”
Biker: “Als ik de verhalen over vorig jaar mag geloven, dan gaan we een redelijk ontspannen 4-daagse tegemoet, in een toffe groepssfeer. Ik hoop dat ik niet teveel in het rood moet gaan, zodat er ’s avonds ook nog iets te beleven valt. En ik hoop dat we alle ritten kunnen uitrijden zoals gepland, zonder in het parcours te moeten knippen.”

WM: “Heb je je specifiek voorbereid op deze reis?”
Biker: “Niet echt. Ik heb geen speciale klimtraining uitgevoerd of zo. De hellingen van het Heuvelland en de Vlaamse Ardennen waren mijn trainingsparcours. Ik heb wel bijna elk weekend een MTB-rit afgewerkt. Speciale voeding? Momenteel geen voeding – met die maagproblemen!” 8)