Elmaar - Cercle Bosmolens: 5-4
| Opstelling | d | a |
| Andy Deneir | - | 1 |
| Wim Cools | 1 | - |
| Wim Meurisse | - | - |
| Bjorn Olivier | - | - |
| Steven Maertens | 2 | 1 |
| Peter Vanackere | 1 | - |
| Pedro Watteel | - | - |
Cercle Bosmolens moest het opnemen tegen de tweede in de stand, en na zéér kort topoverleg werd besloten om onze typische, naïeve speelstijl (hoog storen, hoog doorjagen) af te werpen als een versleten kleed, wegens niet meer geschikt voor onze fysieke gesteldheid… vooral tegen ploegen (zoals Elmaar) waarvan de gemiddelde leeftijd de helft van de onze is… Er werd besloten om realistischer, meer gesloten te spelen, en bij balverlies meteen terug te plooien tot over de middellijk. Het Christophe Daum Effect, zeg maar! 8)
En het nieuwe systeem bleek meer dan succesvol, want eigenlijk incasseerden we geen enkel doelpunt na een reguliere aanval van Elmaar. De tegentreffers kwamen er na strafschoppen, strafcorner, vrije trap en counter. Hoofdrolspeler in deze wedstrijd was echter niet één van de 14 spelers, maar de scheidsrechter… die bij gebrek aan visie en inzicht, bij nagenoeg elke betwisting compleet besluiteloos bleef en dan maar floot in het voordeel van de hardst roepende ploeg… Een onwaarschijnlijk schouwspel, waarbij om beurten Cercle en Elmaar moord en brand schreeuwden was het gevolg…
Resultaat: maar liefst 4 strafschoppen en 2 gele kaarten in een wedstrijd waarin nauwelijks overtredingen werden gemaakt…
De wedstrijd begon nochtans uitstekend voor Cercle: meteen na de aftrap stormde Steven naar voren, en kon Peter bedienen. Die aarzelde niet en na nauwelijks 15 seconden spelen stond de 0-1 op het bord. Elmaar kwam al snel langszij, via de enige terechte strafschop van de wedstrijd: doelman Andy werd in de problemen gebracht door 2 kort opzittende tegenstanders, en het daaropvolgende schot op doel raakte de arm van Wim Cools, die voorbeeldig de plaats van Andy overgenomen had. “Aangeschoten bal” bestaat niet in minivoetbal, en dus ging de bal op de stip.
In het tweeded speelkwartier sloeg Elmaar een kloofje: een dodelijke counter na een mislukte dribbel van Steven en een strafcorner brachten de stand op 3-1.
Na de kampwissel was het de beurt aan Cercle om te scoren uit “standaardsituaties”. Steven kopte een strafcorner binnen op aangeven van Andy, en Wim Cools trapte ongenadig een strafschop binnen na een volslagen denkbeeldige fout op Steven. Steven schoffelde in een schermutseling de doelman van Elmaar onderuit, en toen die pardoes met zijn elleboog bovenop Steven viel, werd hij bestraft voor een elleboogstoot! 8)
De penaltyfarce kreeg al gauw navolging aan onze kant: Andy werd na een prachtige redding, volkomen onterecht bestraft voor een sliding, en Elmaar nam het cadeautje in ontvangst: 4-3. De poppen gingen nu pas echt aan het dansen, en de scheids werd zwaar belaagd door enkele Bosmolenaars. De frustratie liep hoog op en Pedro moest eventjes stoom aflaten door een speler van Elmaar neer te maaien aan de zijlijn. Toen die zich revancheerde door al liggend naar Pedro te trappen, rook Meurten zijn kans om de zenuwachtigheid bij de tegenstander nog wat op te poken en veinsde een oncontroleerbare woede-aanval ten opzichte van de “natrapper”. Er ontstond wat geduw en getrek. De scheids verzuimde de rode kaart (= uitsluiting zonder vervanging) te trekken voor de natrapper, maar stuurde zowel de natrapper als Pedro van het veld met een gele kaart.
De toneelvoorstelling was nog niet ten einde, want Steven ging neer in het strafschopgebied na een lichte obstructiefout… en jawel… ook wij hadden onze tweede strafschop beet. Steven twijfelde niet en schoot de 4-4 op het bord.
Met nog een minuut te spelen leek een billijke puntendeling in de maak, tot Elmaar een vrije trap (na alweer luid roepen na een denkbeeldige overtreding) los in de hoek knalde…
