94,2 km | 3:48:00 | 24,8 km/h
Old habits never die! BMCT lijkt wel springlevend, want voor de tweede opeenvolgende week krijgen we 8 benen op de pedaaltjes. Didier et moi spelen weer ophaaldienst, want de heren Bonduelle en Boens worden weer netjes opgehaald aan hun voordeur. Jaja, beide heerschappen worden opnieuw flink gepamperd! 
De voorrechten van de kopman zeker?
Na een wekenlange (Wat zeg ik? Máándenlange!) inhaalrace is het eindelijk zo ver: na 3 jaar wielertoerist.be heb ik dit weekend voor de allereerste keer het groene gordelpad bereikt. Het lijkt waarschijnlijk triviaal, maar voor mij is dat echt een prestatie hoor!
Dat groene gordeltje achter mijn nickname… zalig!!! 
116 km | 4:25:01 | 26,3 km/h
Vanmiddag trek ik er weer op uit met Didier, maar ik worstel nog met een pertinente vraag: waarheen? Naar Aubert en Kluis, zoals vorige week? Nah, dan vallen we in herhaling. Is een vaste fietsroute dan misschien een optie? In gedachten overloop ik de routes in de buurt: Leie-Schelderoute? Spierevalleiroute? Komiezenroute? Tabaksroute?
TABAKSROUTE!? Maar natuurlijk! Dat is het! Geniaal gewoon!
112 km | 4:50:00 | 23,2 km/h
Net als de vrijdagritjes van BMCT voor de zoveelste keer in de vergetelheid dreigen te raken, trek ik er op uit met een dolenthousiaste Didier – met 2 tourtochten per week ongetwijfeld dé veelfietser van het moment. Hoe vreemd het ook mag klinken: het is mijn allereerste rit met Didier op Belgische bodem. Jawel, BMCT wordt meer en meer een one trick pony: samen naar de Vogezen, en dan scheiden onze wegen weer…
68,5 km | 2:41:33 | 25,4 km/h
De fietswinter is duidelijk in het land, want toen ik vanmorgen op de verzamelplaats van Dolce Vita arriveerde stond enkel Jan daar te draaien. Als het vaste vertrekuur (8u30) verstreken is, besluiten we nog eventjes te wachten. Dat loont, want enkele minuten later duiken Pieter en zijn schoonbroer Dirk op. Met z’n vieren zetten we koers richting Wervik.En eigenlijk is het best wel lastig, want de zuidwestenwind beukt nu eens vol in de flank en even later pal op de neus. Ik hou vooral Pieter in de gaten, want hij is ongetwijfeld de sterkste Vita-renner. Ik ben dan ook allerminst verbaasd dat hij vanaf de eerste kilometer het kopwerk voor zijn rekening neemt.
