73,7 km | 3:03:52 | 24,1 km/h | 140 hfr
Onder een stralend zonnetje, en nagenoeg windstilte (zou het dan toch nog kunnen?) vertrek ik deze middag aan het Moysoncentrum en zet koers naar Gullegem, waar ik aan de voet van het klimmetje naar Steenbekebos aanpik op de Guldenbergfietsroute. Mijn meest recente ervaringen met het volgen van uitgepijlde fietsroutes zijn niet zo denderend, zodat ik (met behulp van een wandel-en fietsgids van de Keurslager) de route opgeslagen heb in mijn Garmin. En dat blijkt geen overbodige luxe, want na 500m (welgeteld 2 bordjes!) draait het al in de soep: ik word naar de parking van de Gullegemse sporthal gestuurd en daar zijn de bordjes foetsie… tot overmaat van ramp wijst mijn GPS een soortement guerillapad door de bosjes aan als te volgen route. Nice!
Ik stuur mijn edele fiets dan maar op het aardewegeltje tussen de struiken, en stoot tijdens mijn exploraties plots op een vervallen tennisplein. Gelukkig bereik ik even verder opnieuw de bewoonde wereld. Leuke start van deze route: een ontbrekend bordje én een strook onverhard. De toon is gezet… Tegenover fietshandel Rudy Ponseele spot ik het derde bordje van de tocht. Allez, d’er hangen er toch nog.
Ponseele, fietsenmaker van Geert Couckuyt!
En lap! Twee kilometer verder noteer ik het volgende ontbrekende bordje… al staat het groene paaltje waar het ooit aangebracht werd er wél nog! 
Ik prijs me gelukkig dat mijn fiets-gps me op het juiste spoor houdt…
Een kilometer of 8 verder rijd ik Wevelgem binnen, en pal in het centrum, op een boogscheut van het stadhuis, word ik via een fietspad naar een onbewaakte overweg geleid. Best wel creepy, om zo op eigen risico de sporen te moeten dwarsen. En een ongelooflijk toeval: een paar weken geleden publiceerde Humo een prachtige serie over onbewaakte overwegen, en nu – nota bene tijdens mijn eerste rit in mijn nagelnieuwe Humo-wielerpakje – krijg ik zelf een “stille overweg” voor de wielen geschoven. Aan de overkant van “den ijzerweg” loopt de route via smalle paadjes doorheen het park rondom het stadhuis van Wevelgem… een gevarieerde route is wel het minste wat je kan zeggen!
Twee kilometer verderop duikt weer een probleempje op: geen bordjes, en mijn gps wil me kost wat kost door een afgesloten weide laten fietsen. Heeft een overijverige landbouwer een fietsdoorgang in beslag genomen?
Wie de route wil volgen, moet over dit hek klimmen!
Ik rij een blokje om, en pik daar weer aan op mijn route. Plots word ik een kasseiweg opgejaagd… een kasseiweg die langzaam overloopt in een grindweg. Nice! En om het helemaal mooi te maken, moet ik op het einde gewoon rechtsomkeer maken! Blijkbaar was het gewoon een klein cultureel addendum aan deze route (op het einde van het pad viel er namelijk één of andere herenhoeve te bewonderen).
Yep, hier moet je gewoon omkeren!
Oeps! Nauwelijks enkele honderden meter verder zie ik ternauwernood het bordje dat de afslag van de route naar de Leieboorden aangeeft. Remmen dicht, stukje terugkeren en nu wel de goeie kant op.
Ogen open, want je bent hier zó voorbij!
Ik fiets een tweetal kilometer langs de Leie, om dan plots linksaf naar een idyllisch fietspad geloodst te worden… een smal aardewegje, tussen overhangende struiken, pál onder de E403. Onwaarschijnlijk!
Het mooie fietswegeltje onder de autostrade
Het fietspad mondt uit in de razenddrukke Kortrijkstraat… een groter contrast is nauwelijks denkbaar! De volgende trekpleister van de route is de International Airport Kortrijk – Wevelgem. Enkel jammer dat ik geen foto kon maken van een opstijgend of landend vliegtuig. 
En het blijft ontzettend hard gaan, want nauwelijks 2 km verder staat er een geschiedkundige zijsprong op het programma: de pijltjes leiden me naar een memorial ter ere van 2 RAF piloten die hier omkwamen in een vliegtuigcrash tijdens de Tweede Wereldoorlog… En ja hoor, ook hier moet je gewoon rechtsomkeer maken!
Op het einde van de afslag, is er een kleine kakafonie aan bordjes:
Ik zit nauwelijks op mijn fiets (welgeteld 3 km) als er weer een uitstapje gepland is: de parcoursbouwer heeft duidelijk rekening gehouden met de verzuchtingen van de plaatselijke horeca, want de route maakt eventjes een sprongetje naar het Vijverhof. Zeer leuk, maar er komen ronduit dreigende onweerswolken aandrijven, zodat ik eventjes geen boodschap heb aan doodlopende extraatjes op mijn route. Ik wil gewoon naar huis vóór het begint te regenen!
Rechtsomkeer aan het Vijverhof
En met de wolken is ook de wind op het toneel verschenen: een felle westenwind, die hier (hoe kan het ook anders?) pal op de neus blaast. De lucht wordt nu echt gitzwart, ik moet wegwezen… en dan is zo’n stormwind pal op de kop alles behalve interessant. Ik ga nog één keertje bijna de mist in, vanwege een laag-bij-de-gronds overwoekerd bordje, maar mijn gps maakt me snel genoeg attent op mijn wegvergissing.
Daar staat een bordje!
Echt waar! Kijk maar…
Het nagenoeg onzichtbare bordje kan echter mijn humeur niet verpesten… want vanaf hier buigt de route af naar het Oosten en ik word als het ware naar het eindpunt van de tocht aan Steenbekebos geblazen! De laatste 15 kilometer van de tocht gaat het dus goed vooruit… maar het helemaal droog houden lukt niet. Tussen Moorsele en St Eloois Winkel krijg ik een verfrissende douche te verwerken. Het regenbuitje is echter zeer lokaal, want als ik Izegem binnenrijd liggen de wegen er droog bij.
Eindconclusie voor de Guldenbergfietsroute: objectief gezien zou ik deze route totaal moeten afkraken. De ontbrekende bordjes maken het onmogelijk om deze route te fietsen zonder gps-begeleiding, en de vele stroken onverhard maken ze totaal ongeschikt voor koersfietsen. En dan zwijg ik nog over de doodlopende zijsprongetjes … Maar ik wil clementie tonen, want dit is één van de meest gevarieerde en meest verrassende routes die ik ooit gereden heb. De parcoursbouwers hebben zich duidelijk geen moeite getroost om er iets “speciaals” van te maken. Het is geen route om op te knallen met de koersfiets, maar voor een zondagse uitstap met vrouw en kinderen is ze ideaal!
Wat betreft sportieve uitdaging en bewegwijzering is deze route dus een dikke nul, maar om te relaxen met een gewone stadsfiets én gesteund door mijn gps-registratie (Dank u, Meurten!) verdient deze route een quotering van 8/10.
