60 km | 2:19:07 | 25,9 km/h | 149 hfr
Onder een stralende hemel vertrek ik om de derde etappe in het klavertjevier van Roeselaarse stadsfietstochten vol te maken. Mijn eerdere ervaringen met de Kapelletjestocht Zuid en de Monumentenroute Oost indachtig, is mijn verwachtingspatroon voor deze Kapelletjestocht Noord eerder aan de lage kant. Ik bereid me voor op veel draaien en keren, druk verkeer en belabberde bepijling…
Via het kanaal rijd ik naar Roeselare, waar ik in de haven aanpik op de fietsroute. Tot mijn immense verrassing blijkt de tocht aanvankelijk goed mee te vallen. De bepijling is duidelijk en de route verloopt over rustige wegen tussen Beveren en Ardooie. Ik ben zelfs de bevoorrechte getuige van pure sportfolklore, als ik muisstil langs een vinkenzetting fiets. Boeketje Vlaanderen! 
En dan gaat het mis… een ontbrekend bord doet me een paar kilometer in de verkeerde richting doorrijden. Ik keer mijn kar en raak uiteindelijk weer op het goede traject, meer door eliminatie van de mogelijkheden dan door een adequate bewegwijzering…
Het loopt weer een tijdje gesmeerd, al erger ik me wel meer en meer aan bordjes die NA in plaats van VOOR de bocht aangebracht zijn. Waar de route samenvalt met de Veldroute en de Wastineroute valt dit extra hard op: de roodomrande zeshoeken van de provinciale fietsroutes zijn steeds ideaal ingeplant, de witte Roeselaarse bordjes staan consequent “verkeerd” opgesteld.
En dan is er weer een bordje foetsie en ik moet kiezen: links, naar Roeselare centrum doorheen een opgebroken straat of rechts, richting Koolskamp en de belofte van plattelandswegen. Wishfull thinking… en dus richting Koolskamp. Om na een paar kilometer rechtsomkeer te maken, en te voet slenter ik door de wegwerkzaamheden. Mijn gemoedstoestand gaat stilaan richting onweer… Dat betert er niet op als ik plots voor een opengebroken overweg sta. De vriendelijke spoorarbeiders wijzen me wel de weg naar de volgende overweg, en daar kan ik na wat zoeken het spoor weer oppikken.
Even verder heb ik het weer bijna vlaggen als ik maar in allerlaatste instantie een bordje opmerk dat verscholen zit achter een geparkeerde wagen. Ok, de organisatie kan er niets aan doen dat die auto daar staat… maar ze kan wel het bordje iets hoger hangen, of iets verder verwijderd van een parkeerplaats. 
Enkele honderden meter verder is het nog hallucinanter: het bordje hangt áchter een boom, en ik moet stoppen om te controleren in welke richting het pijltje wijst!
Bovendien houdt de bepijling plots op. Op elk kruispunt zie ik bordjes van de Hoeveroute West, maar van de Kapelletjestocht Noord geen spoor. Ik keer op mijn stappen terug en probeer een andere richting… om te constateren dat ik nu de route aan het volgen ben in tegengestelde richting. Dit begint stilaan meer op een zoektocht of ontdekkingsreis te lijken dan op een bewegwijzerde fietstocht…
OK, ik zie al hoe het zit… de route maakt hier een lus via de Gitsestraat en de Beverenstraat. Ik sla de lus over, en vervolg de tocht vanaf de beekstraat. De tocht voert me nu naar Schiervelde, thuisbasis van de plaatselijke parodie op een voetbalclub. En jawel, ook hier draait het in de soep. Ik geef er de brui aan en fiets via de Diksmuidsesteenweg linea recta naar de haven … om aan de kerk van Roeselare plots weer bordjes van de Kapelletjestocht Noord op te merken. All right.
Pfff, in de haven ben ik blij dat ik er vanaf ben (met 13 km meer op de teller dan de aangegeven 33km – maar dat is aardig meegenomen), en via het jaagpad langs het kanaal fiets ik terug naar Izegem. Mijn ergernissenteller staat ondertussen op het maximum, en de irritaties stapelen zich op: de kopwind langs het kanaal (is het hier dan nooit meer windstil in dat tochtgat-aan-zee?), een auto op het jaagpad (wat doet dat immens kalf hier?) en een gesloten overweg in Izegem (f#@!ç&# NMBS!). Maar eigenlijk vloeien al deze kleine ergernissen voort uit de frustratie dat ik mijn conditie maar niet op een gewenst niveau krijg. En van een Vogezen-efffect is er al helemaal geen sprake…
