6u30: Perfect op tijd schreeuwt mijn dochtertje me wakker… wat is het toch praktisch om kinderen te hebben met een perfect werkende biologische klok! Als ik me uit bed heis, voel ik een wee gevoel in mijn maag. Gezonde spanning? Zenuwen? Of ronduit stress? Ik voel me alleszins niet op mijn gemak: gisteren is het water met bakken naar beneden gekomen, en het laatste wat je wil is het Infernale Trio Kwaremont – Pater – Koppenberg beklimmen op natte kasseien. Ik ril bij de gedachte alleen al…
Soit, de voorbereiding op de tocht wordt ingezet: leuk begeleidend deuntje op de laptop opzetten, een gigantische pot muësli en enkele koppen koffie binnenkappen, isostarrepen, maximgelletjes en dextrosetabletten in de sporttas, drinkpullen vullen, het parcours nog eens bestuderen … jongens, jongens, dat is de ene 20% na de andere! Vreselijk! 
7u30: alles is klaar, alles is ingeladen… onder een druilerige regen vertrek ik naar Ronse. Als ik een half uur later de Nieuwe Kwaremont bereik, zie ik reeds groepjes fietsers die van de Kluisberg naar de Oude Kwaremont rijden… Amaai, die hebben er al 25 kilometer en 5 hellingen opzetten op zo’n ontieglijk vroeg uur! Dat zouden we met Denis niet moeten proberen! 
Even verder zie ik de eerste signaalgevers … deze mensen staan vandaag dus de ganse dag in de regen voor onze veiligheid. Respect!
8u15: Ik rij de parking aan het voetbalveld van Ronse op en wordt klemgereden door een knakkerd die hetzelfde (allerlaatste!) vrije plekje als ik op het oog heeft. Als ik zie dat de andere bestuurder BMCT-collega Smetje is, maakt mijn aanstormende wrevel plaats voor een brede grijns. Iemand wijst ons de weg naar een grotere parking achter het voetbalveld, en samen gaan we op weg.
8u30: Terwijl we ons doodgemoedereerd klaar maken, arriveert Rossi op de kleine parking en belt ons op. Ofwel schieten Jan en ik écht niet op, ofwel is Rossi er niet helemaal gerust in, want binnen het kwartier krijg ik 6 gemiste oproepen van hem… ja zeg, ik heb nu wel betere dingen te doen dan mijn GSM beantwoorden hoor!
8u45: Rossi is het wachten blijkbaar beu en komt naar de grote parking afgezakt. Een paar minuutjes later trekken we ons op gang richting Grote Markt. Terwijl Jan en Rossi zich inschrijven (ik heb gebruik gemaakt van de voorinschrijving) speel ik een energiegel naar binnen, en spoel die door met een flesje Extran.
9u15: Net voor we vertrekken, maken we nog een Alpro-banaan buit aan een reclamestand en terwijl we die op onze dooie gemakjes staan leeg te slurpen, verwoord ik ons lamlendig tempo (we zijn ondertussen reeds meer dan een uur aanwezig in Ronse!) als volgt:” Ja jongens, als we om 9u30 nog niet op onze fiets zitten, dan hadden we even goed Bonduelle kunnen meenemen vandaag!”
En terwijl we ons op de billen kletsen van plezier zien we plots … Bonduelle in vol ornaat de markt van Ronse oprijden. Nu gieren we het werkelijk uit, terwijl Bondu ons onbegrijpend aanstaart. Als enkele seconden na hem ook Pieter en zijn fietsmaat Steven opduiken, kan het helemaal niet meer stuk. En daar staan we dan: in de regen, midden de markt van Ronse, net voor het vertrek van de zwaarste cyclo die bestaat… te brullen als 3 idioten!
Het drietal nieuwkomers is natuurlijk nog niet ingeschreven, zodat ons vertrek nogmaals met een kwartier uitgesteld wordt…
9u30: Twee uur na mijn vertrek uit Izegem is het eindelijk zo ver: ons pelotonnetje zet zich in beweging. Typischer BMCT kan niet . 8)
Het lachen zal ons nu snel vergaan …
