Col du Brabant (3km / gemiddeld 8,2% / steilste 9%)
“De eerste helft van het ritje van vandaag wordt met 4 cols op 50 km verre van een gezondheidswandeling. Dat wordt al meteen duidelijk als we La Bresse verlaten, en meteen aan de korte doch zeer stekelige Col de Brabant beginnen. Soepel inrijden is er vandaag niet bij…
We verlaten het centrum via de D486 richting Cornimont, maar nemen het eerste bruggetje links over de Moselotte en volgend de beek in stroomafwaartse richting. Wanneer het smalle asfaltbaantje de linkeroever van de Moselotte verlaat, daagt de klim als een muur voor je op. Maak je op voor drie loodzware kilometers aan quasi 9 procent! Gebeurlijke wandelaars kan je in de waan laten dat je langs de putten in de weg slalomt, maar eigenlijk ben je aan het wankelen. Een gemene klim, die Brabant!
Het gebrek aan opwarming breekt zuur op, het is zeer moeilijk om een goede cadans te vinden. Kreunend en steunend bereik je de top. Je kilometerteller ontgoochelt je: in iets minder dan een half uur heb je amper 5 kilometer afgelegd.”
Grand Ventron (12km / gemiddeld 5,4% / steilste 14%)
“We nemen heel even de tijd om te genieten van het uitzicht, zippen de rits van ons truitje dicht en dalen met enige reserve af naar Cornimont. De staat van de weg kan beter, en er zitten een aantal verraderlijke bochten in de afdaling!
Net voor de bebouwde kom van Cornimont moeten we haaks links, en beginnen meteen aan de Grand Ventron, met zijn 1148m één van de hoogste toppen van de Vogezen. We bevinden ons nu in het gehucht Xoulces, op een eerste knikje in de weg. Waar de weg in een slalom rechts, dan links, het dorpje verlaat, slaat de klim meteen in de benen: een stuk van 10 procent word je hier voor de wielen geworpen. Het is even zoeken naar de juiste versnelling en het aangewezen ritme. Even verder wordt de helling iets gezapiger, maar het blijft behoorlijk steil, maak je geen illusies…
We laten de laatste weide achter ons en gaan nu definitief het vrij donkere bos in. Was het wegdek tot nu toe behoorlijk, dan wordt het nu zoeken naar een min of meer berijdbare strook. Dat maakte de klim zwaarder dan de gemiddeld 6 procent doet vermoeden. Na goed 8 kilometer klimmen, krijgen we de eerste van de drie haarspeldbochten die deze klim telt. We bevinden ons nu op precies 1000m hoogte. Rechtdoor gaat het naar de Col de la Vierge, maar wij moeten haaks rechts om de laatste 150 m hoogteverschil te overwinnen. En aangezien dit in minder dan 2 km gebeurt, is de rekensom snel gemaakt: het wordt nog een pijnlijk finale. Je kijkt stilaan uit naar de top, want je bent al 10 km je grenzen aan het aftasten. In de verte zie je letterlijk licht aan het eind van de bladertunnel, de top meldt zich aan. Maar niet vooraleer de Ventron je let een laatste 100 meter aan 14% uit het zadel dwingt!
’s Zomers is het hier op de top bijzonder rustig, en als je pech hebt is het enige etablissement hier bovendien gesloten. Even genieten we van het vergezicht en dan dalen we af. De eerste kilometers van de afdaling blijven we voorzichtig omwille van de staat van de weg, maar een vijftal kilometer verder krijgen we een nieuw aangelegd stuk waar we wat meer snelheid kunnen halen. Opletten en snelheid minderen wanneer we het kruispunt met de D43 bereiken, en links opdraaien om een klein stukje van de Col d’Oderen te bestijgen.” (Alex Polfliet, “Fietsen in de Vogezen”)
Op de top van de Col d’Oderen hebben we bijna 30 kilometer afgelegd, en zullen we (gezien het steile klimwerk over een afstand van 15 kilometer) al bijna 2 uur onder weg zijn! Dit is dan ook een ideaal punt voor een eerste bevoorrading, vooral omdat de camionnette dit punt gemakkelijk kan bereiken vanuit La Bresse via de grote weg (D43). De bidonnetjes zullen hier al zeker en vast leeg zijn, en de energievoorraad moet drastisch aangevuld worden om door te stomen naar de Ballon d’Alsace.
