77,4 km | 2:54:06 | 26,7 km/h | 154 hfr
Aangezien verandering van spijs doet eten, werd Tiegemberg voorlopig geschrapt als vrijdagse dagschotel. Dat Pieter en ik gisteren een halve liter bloed doneerden aan het Rode Kruis speelde natuurlijk ook een rol bij het bannen van elke meter klimwerk in de rit van vandaag.
Een volledig vlakke rit, dat betekent: naast het water fietsen, in casu de Leie. En dus vertrokken we met ons kwartet (Denis, Tonny, Pieter en ik) vanuit Kortrijk naar het ongeveer 30 km verder gelegen Deinze. De verplaatsing van het Kennedypark naar de Leie viel samen met mijn dagelijkse woon-werk route, zodat ik gebruik kon maken van mijn terreinkennis om mijn compagnons meteen met de neus op de feiten te drukken: jawel, ik had goede benen, wars van enige kniepijn (dat zou de dagen erna wel anders zijn, nvdr).
Op het Bruyningepad, pottelberg en zelfs op de brug over de Leie trok ik dus lekker hard door, maar eens we op ons traject richting Deinze zaten, ging ik op de tweede rij naast Pieter fietsen en liet het commando over aan Denis en Tonny. Die hielden er een aangenaam tempo van 28 km/h op na en toen we precies een uurtje gefietst hadden, bereikten we onze afrit en reden naar Gottem. Het was onze bedoeling om via een lus door de streek van Dentergem en Meulebeke terug naar Ooigem te rijden. We lieten ons leiden door de knooppuntenroute, maar al snel bleek dat de routebouwers in deze contreien volop op zoek waren gegaan naar nauwelijks berijdbare onverharde paden.
Werkelijk niets bleef ons bespaard: graswegeltjes, grindpaadjes, aardestroken, …
En op één van de met gras overwoekerde paadjes was het plots prijs: Denis reed op de kop van het groepje, toen plots zijn voorwiel onder hem wegsloeg. Hij kwam met een loeiharde smak neer op zijn rechterschouder en -dij. Ik reed nauwelijks een meter achter hem aan en kwam op haast miraculeuze wijze nog net op tijd tot stilstand. Twee centimeter verder en ik was pardoes over hem heen gevlogen …
We hielpen Denis opstaan, en monsterden meteen de schade: schaafwonde en kneuzing aan de dij, en pijn in de nekstreek… waarschijnlijk een whiplash, want zijn hoofd had eerst de grond geraakt en daarna zijn linkerschouder. Gelukkig droeg hij zijn helm!
Toen iedereen (en Denis in het bijzonder) een beetje bekomen was, vervolgden we onze tocht. Enkele kilometer verder dienden we opnieuw een grasstrook te doorploegen, en dit keer reed iedereen uiterst behoedzaam. Door een wegvergissing (of een ontbrekende wegwijzer?) kwamen we veel eerder dan verwacht weer bij de Leie uit en gestuwd door een lichte rugwind stoomden we aan 34 km/h richting Ooigem.
