12/05/2008: Johan Museeuw Classic

123 km | 5:01:19 | 24,5 km/h | 149 hfr

Pinkstermaandag, 6u30. Gisteren hebben we op passende wijze het lentefeest van mijn zoontje Quentin gevierd, en nu ontwaak ik met een houten kop en een verwoeste maag. Again …

Terwijl ik op automatische piloot koffie zet, kan ik me nauwelijks voorstellen dat ik binnen een dik uur op mijn fiets richting Bellegem zal zitten. Ik probeer een kop koffie binnen te werken … lukt niet. Dan maar een glaasje water … lukt ook niet. Man, man, man, het ontbijt zal ik dan ook maar overslaan.

Om 7u45 hijs ik mezelf op mijn fiets en begin aan mijn calvarietocht richting Kennedypark. Na nauwelijks enkele kilometer trappen, is mijn mond zo droog als kurk en voelt mijn tong aan als een lap leer. Aan de Menenpoort in Kortrijk besluit ik het erop te wagen: voorzichtig drink ik een paar slokjes isostar. Oef, dat viel mee.

Gelijktijdig met Rossi arriveer ik aan het Kennedypark en we zetten koers naar Bellegem. Als we aankomen in OC De Wervel, heb ik al een klein uurtje gefietst en ik voel me ondertussen goed genoeg om aan te schuiven aan het ontbijt dat aangeboden wordt aan de deelnemers van de Johan Museeuw Classic. Een pistolet met kaas, een pistolet met hesp en een potje koffie gaan probleemloos naar binnen. De maagperikelen zijn blijkbaar achter de rug, nu moet ik enkel nog van die koppijn afraken!

Ondertussen is ook Franky gearriveerd voor zijn allereerste BMCT-rit. Hij laat het ontbijt links liggen, en om 9u15 beginnen we aan de tocht van 80km. Over de Bellegemse heuveltjes rijden we naar Dottenijs, waar we de eerste kasseistrook (750m) te verwerken krijgen. Daarna leiden de oranje “Grinta” pijlen ons naar Pecq, waar we een leuke opeenvolging van kuitenbijtertjes voorgeschoteld krijgen. Deels verdoofd door mijn roes van gisteren, trek ik op het eerste hellingetje zwaar door op de 50×23. Ik rij 2 renners voorbij en kom met Rossi in het wiel over de top.  Blijkbaar hebben mijn benen heel wat minder te lijden onder de uitspattingen van gisteren dan mijn hoofd en maag.

Na de klimmetjes bemerk ik dat mijn hartslag maar zeer traag recupereert: geen goed teken met de Côte de Trieu in aantocht. Ik volg het voorbeeld van Franky en prop 2 energierepen naar binnen. Vreselijk, maar de suikerspiegel moet op peil blijven.

Aanvankelijk neem ik het commando tijdens de beklimming van de Trieu, maar even over halfweg duwt Rossi ongenadig door en slaat een kloofje. Ik kan de schade enigszins beperken en enkele tientallen meter achter hem kom ik boven. Klimtijd: 4′ 43″, een persoonlijk record op de Trieu, met dank aan gangmaker Rossi. Terwijl we afwachten hoe Franky zijn eerste Trieu overleeft, sta ik zwaar hijgend op mijn positieven te komen. Rossi ziet eruit alsof hij nauwelijks een hoogteverschil opgemerkt heeft…

We zoeven naar beneden via de Nieuwe Kwaremont, en worden meteen geconfronteerd met een hels drieluik van kasseihellingen: Oude Kwaremont, Kalkhoveberg en Patersberg. Rossi is meteen ribbedebie, terwijl ik een tijdje in het spoor van Franky heen en weer stuiter op de Oude Kwaremont. Daarna krijg ik toch een versnelling uit de kuiten geperst, en ik rij een paar renners voorbij op weg naar de top. Voor de gelegenheid ligt die top op het Kwaremontpleintje, waar we linksaf gaan. Er is geen spoor van Rossi, dus wacht ik op Franky om samen naar de Kalkhoveberg te rijden. Dit is best een leuk klimmetje, tussen overhangende bomen, waardoor een tunnelervaring ontstaat. Het einde is best pittig, want ik moet rechtop op de trappers. Franky heeft minder geluk, want een onfortuinlijke wielertoerist krijgt op het steile stuk plots de pedalen niet meer rond en sleurt hem mee in zijn val. Nadat de knoop van lichaamsdelen en fietsonderdelen ontwart is, kunnen beiden echter zonder problemen de tocht verder zetten.

Franky komt zelfs met een grote smile boven, aangezien hij denkt dat we net de Patersberg overwonnen hebben. 

Wij moeten hem echter ontgoochelen, want deze Kalkhoveberg is maar klein bier vergeleken met het Paterke!

En dat blijkt enkele minuten later, als we zwoegen en zweten op de 20% van de Patersberg. Ik worstel me naar boven in een persoonlijke besttijd (2′12″), maar op de top ben ik zo goed als total loss: mijn maag draait en maakt me kotsmisselijk. Gelukkig staat er op deze strategische plek een bevoorradingspost, zodat ik met een fris blikje Aquarius kan neerzijgen op een bank. We genieten een tijdje van het schouwspel dat zich afspeelt op de flanken van de Patersberg, en Rossi gaat net zo vaak terug naar de bevoorrading tot al onze drankpullen gevuld zijn met Aquarius.

Als de misselijkheid over is, vervolgen we onze tocht. Op weg naar de Kluisberg worden we bijgehaald door een TGV bestaande uit een tiental renners, en Rossi springt meteen mee in hun wiel. Franky en ik reageren veel te laat, en krijgen het gat niet meer dicht. Zo dicht bij de Kluis heeft het ook geen zin om met de krachten te woekeren, dus blijven we zo’n 200m achter het groepje hangen.

Op de Kluis zijn we getuige van een prachtig spektakel als het ganse groepje (op één man na) uit elkaar geranseld wordt door Rossi.

   

De helden van BMCT in aktie op de Kluisberg

Op de top wordt ons triumviraat herenigd, en met een heerlijk rugwindje zetten we koers naar Bellegem. We zijn 60km ver (mijn tochtje naar de startplaats meegerekend 80km), en ik begin me stilaan in mijn sas te voelen: hoofd- en maagpijn behoren stilaan tot het verleden, en ik ga nu regelmatig eens naar de kop van ons groepje om lekker door te trekken.

Tussen Amougie en Spiere-Helkijn krijgen we een ideale gangmaker voor de wielen: een traktor dokkert tegen 33 km/h over de weg, en we blijven een aantal kilometer hangen. Daarna houden we het voor bekeken en rijden de wat groot uitgevallen derny voorbij.

De laatste 10km verlopen over het geaccidenteerde parcours rond Bellegem, en een paar kuitenbijtertjes worden puur voor de lol opgespurt. Dat ging dan bijvoorbeeld zo:

“Zeg, Wim, die gast daar in de verte lijkt wel stil te staan op die helling.”

“Je hebt gelijk, Rossi, kom we spurten er naar toe.”

Waarna we en danseuze op de grote plaat de achterstand goedmaakten en de verbouwereerde wielertoerist voorbij vlogen.

In één van die spurtjes rij ik Rossi los uit het wiel: een heerlijk gevoel voor een BMCT’er!

Eventjes worden we uit concentratie gebracht door een prachtige amazone die ons pad kruist, maar eens de hormonen weer onder controle, razen we de kasseien van de Beiaard op. Tot mijn verbazing geeft mijn Garmin hier een stijgingspercentage tot 6% aan … Zodra we ten volle beseffen dat deze strook inderdaad bergop loopt, trekken we weer fors door.  In de BMCT-filosofie mag er immers geen enkele helling onbenut gelaten worden!

En dan draaien we op anderhalve kilometer van de eindstreep rechtsaf naar Bellegem Berg! Ik zet onmiddellijk een sprintje in op de 50×23 en remonteer twee groepjes die voor ons rijden. Ik kijk achterom, zie dat ik een veilige kloof geslagen heb met Rossi en besluit gehoor te geven aan mijn spieren die barstensvol melkzuur gelopen zijn. Ik ga weer in het zadel zitten en werk de helling af op een meer verantwoord tempo. Maar dat is natuurlijk zonder die duivelse Rossi gerekend, die zich werkelijk het pleuris rijdt en mij net voor de top bijhaalt.

Een minuutje later rijden we OC De Wervel binnen en stevenen recht op de toog af voor een frisse pint. Dat hebben we na een prachtige rit onder een stralende zon wel verdiend! Franky kan ook terugblikken op een mooie prestatie:  op het vlakke had hij niet het minste probleem om het tempo te volgen, al was in de laatste 10km het vat bijna leeg en moest hij passen voor de typische BMCT-sprintjes bergop. We zien hem ongetwijfeld nog terug in het BMCT-peloton!

We lieten nog een paar keer frisse pintjes aanrukken (die maag was dus blijkbaar weer tip top in orde!) en tegen de klok van tweeën sprong ik op mijn fiets voor de terugtocht. De benen voelden nog best lekker aan (op wat stramheid door een uurtje stil zitten na), zodat ik een klein ommetje naar Steenbekebos inlaste. Een paar kilometer extra fietsplezier én een bonusklimmetje: meer moet dat niet zijn!  8)  

route op Google Maps | route op Google Earth | Profiel

Categorie: Bellegem Berg, Kluisberg, Knokteberg, Oude Kwaremont, Patersberg