Villa Marie – Boulanger: 8 km | 0:21:30 | 22,5 km/h
Mazan – Bédoin : 28,42 km | 1:05:24 | 26,1 km/h
7u45 : het vrouwtje wil verse baguette, dus krijgt ze verse baguette. Ik vertrek naar Mazan om een warme bakker te zoeken… per fiets natuurlijk! Het zijn meteen mijn eerste meters op Provençaalse bodem! Vanaf ons huisje moet ik eerst een paar honderd meter over een kiezelbaantje om de openbare weg te bereiken. Ik zet koers richting Mazan met de Mont Ventoux hoog opreizend aan mijn rechterkant. Net voor ik Mazan binnenrij is er een flauwe bocht naar rechts, zodat de Mont Ventoux nu pal voor mij ligt. Wat een kanjer!
Na een paar kilometer fietsen vind ik in het centrum van het dorpje een bakkerijtje. Ik laad 2 baguettes en 5 chocoladekoeken pur beurre in mijn rugzak en vertrek weer naar huis… naar ons vakantiehuisje bedoel ik natuurlijk. De laatste 2 kilometer lopen licht bergop (max 4%) en het gevoel dat ik daar heb is niet van die aard om me vertrouwen te geven voor die ene klim van 21 km die op mijn todo-lijst staat…
Nota aan mezelf: het kiezelpad leg ik in het vervolg wandelend af, want dit is een echte aanslag op mijn banden!
10u30 : het wordt al lekker warm en ik kijk relaxed toe vanop mijn ligstoel hoe de kids zich amuseren in en aan het zwembad. Ik nip van mijn lekker gekoelde Kronenbourg en besef dat het leven nog veel beter zal worden na een bezoekje aan de plaatselijke wijnboer. Leven als een sportman wordt haast onmogelijk hier J! Ik troost me met de gedachte dat rust een onmisbaar onderdeel is van elk trainingsschema… Maar toch rij ik best zo snel mogelijk die kolere-berg op, vóór rust, zon en wijn mijn mechanisme volledig lamgelegd hebben.
18u00 : de hitte hangt nog steeds als een loden deken over de Provence, maar toch besluit ik een korte verkenningsrit richting Bédoin te doen. Ik rij naar het centrum van Mazan en sla aan het bakkerijtje, onder het bord “Bédoin 9” rechtsaf. De weg loopt onmiddellijk omhoog: Bédoin ligt immers zo’n 200 meter hoger dan Mazan. Een vijftal kilometer voorbij Mazan kom ik op een brede baan. Er moet nog steeds geklommen worden, niet echt steil, maar toch met uitschieters tot 5%.
Ik neem een slokje aquarius, en proest het bijna uit als het spul zowat lijkt te koken. Ik ben nauwelijks 20 minuten onderweg, en de inhoud van mijn drinkpullen is al getransformeerd in een soort hete thee. Daar moet ik zeker iets op vinden, want morgen zal ik zeker 4 uur onderweg zijn en dan wil ik wel af en toe een fris slokje kunnen nemen.
Op een rond punt passeer ik een bord “Bédoin 2 | Mt Venoux 24”, [1] en even verder zie ik de St Antoninus heuvel liggen, met de imposante kerk en kasteelruine [2] . Ik rij Bédoin binnen en passeer langs café L’Observatoire, waar Tom Simpson nog een borrel gedronken zou hebben op die fatale 13de juli van 1967. Even verder kom ik op het kleine ronde punt van de splitsing Malaucène | Mt Ventoux. Ik draai rechtsaf en overschreid de markering in de weg die de start van de beklimming symboliseert. Ik maak echter onmiddellijk rechtsomkeer… de klim staat immers pas morgen op het programma.
Op de brede baan buiten Bédoin zet ik er goed de pas in: ik grijp mijn stuur onderaan de beugels vast en draai de grote molen rond. Tegen 45 km/h zoef ik over het pas vernieuwde asfalt. De lol duurt maar een paar kilometer, want dan gaat de tocht weer over een totaal kapotgereden wegoppervlak, en dit tot in Mazan. Ik hou er nog steeds een leuk tempo op na, zo’n 35 km/h. Na 65 minuten fietsen sta ik weer aan de poort van Villa Marie. Morgen zit het spel op de wagen …
