94,2 km | 3:48:00 | 24,8 km/h
Old habits never die! BMCT lijkt wel springlevend, want voor de tweede opeenvolgende week krijgen we 8 benen op de pedaaltjes. Didier et moi spelen weer ophaaldienst, want de heren Bonduelle en Boens worden weer netjes opgehaald aan hun voordeur. Jaja, beide heerschappen worden opnieuw flink gepamperd! 
De voorrechten van de kopman zeker?
Na een wekenlange (Wat zeg ik? Máándenlange!) inhaalrace is het eindelijk zo ver: na 3 jaar wielertoerist.be heb ik dit weekend voor de allereerste keer het groene gordelpad bereikt. Het lijkt waarschijnlijk triviaal, maar voor mij is dat echt een prestatie hoor!
Dat groene gordeltje achter mijn nickname… zalig!!! 
116 km | 4:25:01 | 26,3 km/h
Vanmiddag trek ik er weer op uit met Didier, maar ik worstel nog met een pertinente vraag: waarheen? Naar Aubert en Kluis, zoals vorige week? Nah, dan vallen we in herhaling. Is een vaste fietsroute dan misschien een optie? In gedachten overloop ik de routes in de buurt: Leie-Schelderoute? Spierevalleiroute? Komiezenroute? Tabaksroute?
TABAKSROUTE!? Maar natuurlijk! Dat is het! Geniaal gewoon!
112 km | 4:50:00 | 23,2 km/h
Net als de vrijdagritjes van BMCT voor de zoveelste keer in de vergetelheid dreigen te raken, trek ik er op uit met een dolenthousiaste Didier – met 2 tourtochten per week ongetwijfeld dé veelfietser van het moment. Hoe vreemd het ook mag klinken: het is mijn allereerste rit met Didier op Belgische bodem. Jawel, BMCT wordt meer en meer een one trick pony: samen naar de Vogezen, en dan scheiden onze wegen weer…
68,5 km | 2:41:33 | 25,4 km/h
De fietswinter is duidelijk in het land, want toen ik vanmorgen op de verzamelplaats van Dolce Vita arriveerde stond enkel Jan daar te draaien. Als het vaste vertrekuur (8u30) verstreken is, besluiten we nog eventjes te wachten. Dat loont, want enkele minuten later duiken Pieter en zijn schoonbroer Dirk op. Met z’n vieren zetten we koers richting Wervik.En eigenlijk is het best wel lastig, want de zuidwestenwind beukt nu eens vol in de flank en even later pal op de neus. Ik hou vooral Pieter in de gaten, want hij is ongetwijfeld de sterkste Vita-renner. Ik ben dan ook allerminst verbaasd dat hij vanaf de eerste kilometer het kopwerk voor zijn rekening neemt.
68,7 km | 2:33:11 | 26,9 km/h
Vanmorgen om 8u20 was er nog geen teken van leven bij buurman Pieter-Jan, dus rij ik op mijn eentje naar de verzamelplaats van de Vita’s. Daar staat een kwartet trappelend van ongeduld klaar, als ongedurige paarden voor Waregem Koerse: Koen Kuota, Tom, Pieter-Jan’s vader (iémand moet de familie-eer hoog houden) en Koen Bekaert (zaakvoerder van pro audio & light winkel BekaFun). Tom is vandaag de ritmaker van dienst, en hij heeft een fietspuntenroute uitgestippeld naar Bellegem en omstreken.
90,4 km | 3:36:05 | 25,1 km/h
Vandaag wordt weer een ware wielerhoogdag, want ik ontvang mijn eerste BMCT-gast op de MandelGaverRoute: Rossi himself komt de route inrijden. De straten zijn nog nat, en er hangt regendreiging in de lucht, maar dat kan de pret niet drukken. Aan een gezapig tempo, gezellig tetterend, rijden we door de velden. Als we het klimmetje van de Poelberg aanvatten, roept Rossi uit: “Olala, er zit zelfs klimwerk in!”. “Jaja, en wacht maar: Nokereberg komt er ook nog aan!”, riposteer ik, alsof het de Tourmalet zelve betreft.
Na een uurtje of 2, als we al een flink eind op de Gaverbeekroute zitten, laat Rossi weten dat hij het onverwacht zwaar heeft: zijn hartslag zit constant boven de 150 – ongehoord hoog voor hem! Meer aanmoediging heb ik niet nodig om op Nokereberg eens flink door te trekken!
Tijdens de afdaling zorgt Rossi nog voor een slapstickmoment door het voetpad te kiezen om de kasseien te vermijden. Het gootje, tot daar aan toe, maar het voetpad? Dat is écht not done!
Een half uurtje later rijden we door het centrum van Waregem, en ik stuur een reminder naar mezelf: dit deel van M.G.R. moet hertekend worden, zodat we via minder drukke wegen terug naar de Leie kunnen rijden.
In Ooigem nemen we afscheid: Rossi rijdt verder richting Kortrijk, ik maak nog een ommetje via Lendelede op de terugweg naar Izegem.
104 km | 4:47:32 | 21,7 km/h | 159 hf/min
De maatjes van Cercle Bosmolens brachten een weekendje door in Villa Vogelsanck op de Kluisberg. Om toch één activiteit van ons traditioneel clubweekend mee te pikken, sprong ik zondagmorgen om 8u op de MTB en zette koers naar Kluisbergen. Ik kon terugvallen op mijn vaste route richting Vlaamse Ardennen via Ooigem, Dentergem, Anzegem en Tiegem. Om 9u20, na 35 voorspoedige kilometers en een paar honderd meter klimmen op de flank van de Kluis, trof ik aan Villa Vogelsanck mijn kompanen die net terugkeerden van het ontbijt. Eerste conclusie: na 2 in alcohol gedrenkte dagen, zagen ze er best nog patent uit!
90,6 km | 3:30:13 | 25,9 km/h | 151 hf/min
De MandelGaver-route begint een mooie wekelijkse gewoonte te worden, want vandaag staat ze weer op het menu. Nu, het zal nog een tijdje duren vooraleer ik evenveel keer de MandelGaver gereden heb als mijn maatje Bonduelle de Tabaksroute (tientallen keren!) . Ik zorg wel steeds voor een klein beetje variatie, want ik blijf mijn route kneden en aanpassen tot ze volledig naar mijn smaak is.
Vandaag wordt de uitloper van de route aangepakt: i.p.v. linea recta naast het kanaal van Ooigem naar Izegem te rijden, kies ik een ommetje via de Peter Benoit route. Moet ik de route nu niet MandelGaverBenoit noemen? Nou… nee: daarvoor is het stukje afgereden Benoitroute écht veel te kort!
47 km | 1:55:00 | 24,5 km/h | 154 hf/min
Zondagmorgen, 8u20. Nat, winderig… alles behalve een uitnodigend weertje om op de fiets te stappen en kilometertjes te bollen. Ik besluit forfait te geven voor de wekelijkse Dolce-Vita-rit. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en als een uurtje later een waterig zonnetje door de wolken breekt, en de straten langzaam uitdrogen, spring ik op mijn MTB voor een kort ritje. MTB? Sure! Dat bespaart me heel wat poetswerk aan mijn koersfiets, én op het natte asfalt voel ik me veiliger met brede MTB-banden.
Een kort ritje in de omgeving van Izegem? Dan is de Peter Benoit route een voor de hand liggende keuze. En dan rendeert mijn keuze voor de MTB, want er is een kort strookje onverhard in de route. Bovendien ligt de weg naast de centrumbrug in Harelbeke ook nog steeds open, zodat ik daar enkele hectometers door het zand moet ploegen.
